-மோனிகா

இரவின் நிழலைச் சுழற்றி வண்ணம் தோய்த்து

விடிய விடியக் கூத்தாடிக் கொண்டிருந்தனர் அவர்கள்.

நிலத்தின் பாரத்தை நாம் மனத்திலேற்றி

அதனை உரையாடலின் கனத்தால் அழுத்துகையில்

புதைந்து போயின புற்கள் நமது காலின் கீழ்.

கோமாளி காட்டியும் கூத்தாடியும் மயக்குவாரைக் கண்டு

நகைத்தும் தூங்கியும் நேரம் கிடத்தின

கிராமத்துக் குடும்பங்கள்.

நம் தந்தையர் மொழிகள் யாவும் ஆங்கே

வாழ்வினது தார்மீகக் கலவையாய் ஆடித்தீர்க்க

அதிர்ந்து போனாய் நீ.

நிலத்தில் விழும் நீரை காயாமல் இருக்க

கடலில் இட்டுக் கரைக்கலாம் என்றாய் நீ.

உப்பில் கரைந்து உறைவதைக் காட்டிலும்

உன்னதம்

காய்ந்தழிந்து மறைவதென்பேன் நான்.

அக்கடலில் சேறும் ஆறுகளின் ஆரவாரத்தில்

வடிவுபெறும் சில கூழாங்கற்களின்

இருப்பைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருப்பேன் நான்.

உருண்டும், கடந்தும் உருப்பெற்றிருப்பினும்

கூழாங்கற்களின் உபயோகம்தான் என்ன

என்று மாய்வாய் நீ.

கடைசியில்

மரத்தினடியில் அமர்ந்து பாடல்களை

வியந்து கேட்கும் ஒரு சிறுவனின் முகத்தில்

மானுடத்தின் வாழ்வையும் அழிவையும்

பற்றிய கவலைகளை விட்டு விட்டு

விடியற்காலையில் நாம்

பட்டிணம் நோக்கிப் பறக்கையில்

அனுமன் தூதுவிட்டும்

அகலாத பிரச்சினை போக

அறவான் பலிகொள்ளக் காத்திருப்பான்

களத்தில்.

Advertisements