Louvre 2

ஏதென் தோட்டத்தில்
ஆதியிலே ஓர் அப்பிள் மரமிருந்ததே அதன் நிழலில்
தனித்து நின்ற போது
அருகோடிய நதியின் நீர்ச் சுவை மதுவாய் என் வாயில் ஊறியது.
கலைந்த கூந்தற் கற்றைகளினால் ஏக்கம் படர்ந்த முகத்தை மறைத்திருந்தேன்.
வெய்யிற் சூட்டில் தகிப்பதாய் நினைத்த என்னுடல் அந்தப் பாம்பின் தழுவலில் கிறங்கி அப்பிள்களைத் தின்னச் சொன்னது.
மிகுதியைக் கூப்பிட்டு ஆதாமிடம் கொடுத்தேன்.

Advertisements