வெளியே கொஞ்சங் கொஞ்சமாக இருள்பூசும் வேலை நடக்கிறது.

மனிதர் நீல வண்ண இருக்கைகளில் தூவிக்கிடந்தனர் .

இருபுறக் காடுகள் ஊடாக என்னைக் கொண்டோடுகிறது ரயில்.

அந்நிய நாட்டின் வெறுமையை இன்னும் இன்னும் உணரும் சலிப்பாக இப்பயணம்.

என் நீண்ட தனிமையில் இடையிட்டுச் சற்றுத் தள்ளி ஒருவன்.

எழுந்து நடந்து கதவருகில் நின்று

கடந்தோடும் மரங்களை பார்க்கிறான்.

இருக்கையின் சலிப்பில்,
அது போலவே இரசிக்கக் கதவருகே சென்றேன்.

மரங்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன.
‘நீங்க தமிழா?’ நான் கேட்க, இங்லீஷில் பேசினான்.
கல்கத்தா நகரிலிருந்து கம்பியூட்டர் வேலைக்கு வந்தானாம்.

சில நிமிடங்களில் பிராங்போர்ட் நிலையம் சென்றடைய
‘இதோ இறங்குமிடம் உன்னை முத்தமிட்டுப் பிரியலாமா?’ கேட்டான்.

மறுப்பதற்கு அவனோடு எனக்கென்ன கோபம்?

அவனது ஆடைகளின் நிறங் கூட ஞாபகத்திலில்லை.
முகம் மறந்து போய்விட்டது.
பெயர் கேட்டறியவில்லை.
அவனிட்ட இரு முத்தங்கள் மட்டும் முத்தமிட்ட தருணங்களின் ஞாபகங்களுக்காக என்னோடு மிஞ்சிப் பயணிக்கின்றன.

Advertisements