இந்துக்கள் மாட்டிறைச்சி உண்பதில்லையா?

மாட்டிறைச்சி உண்ணுதல் மற்றும் இந்து சமயம் பற்றி….                    –டாக்டர் அம்பேத்கர்- 
தமிழில் : வி.சிந்துகா

ambedkar1

ந்துக்கள் மாட்டிறைச்சி உண்பதில்லையா? என்ற கேள்விக்கு பார்ப்பனர்களாகவோ அல்லது பார்ப்பனர்கள் அல்லாதவர்களாகவோ இருக்கக்கூடிய தீண்டப்படாதோர் அல்லாத இந்துக்கள் ‘இல்லை, ஒருபோதும் இல்லை’ என்று கூறுவார்கள். ஒரு வகையில், அவர்கள் கூறுவது உண்மையும் தான். நீண்டகாலமாக இந்துக்களிடம் மாட்டிறைச்சி உண்ணும் வழக்கம் இல்லை.  எனவே இந்துக்களிடம் மாட்டிறைச்சி உண்ணும் வழக்கமில்லை என்கிற தகவலாக மட்டும் தீண்டப்படாதோர் அல்லாத இந்துக்கள் இதனைக் கூறுவார்களாயின் அது குறித்த விவாதங்களுக்கு எந்தத் தேவையும் எழாது.  ஆனால்,  பார்ப்பனர்கள், இந்துக்கள் ஒருபோதும் மாட்டிறைச்சி உண்டதில்லை என்பதுடன் அவர்கள் எப்போதும் பசுக்களைப் புனிதமாகக் கருதினார்கள் என்றும் பசுவதைக்கு எதிராகவே எப்போதும் இருந்தவர்கள் என்றும் விவாதிப்பார்களாயின் அவர்களது வாதத்தினை ஏற்பது சாத்தியமற்றது.

இந்துக்கள் ஒருபோதும் மாட்டிறைச்சி உண்டதில்லை என்பதற்கும் பசுவதையினை எதிர்ப்பவர்கள் என்பதற்கும் உறுதியளிக்கின்ற வகையில் என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது? ‘இருக்கு’ வேதத்தில் உள்ள இரண்டு தொடர்களை இதற்கான சான்றாகச் சுட்டிக்காட்டுவதுண்டு.  அவற்றில் ஒன்றில், பசுக்கள் அஹ்ன்யா (Aghnya) என குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.  அதாவது, பசுவானது வதைக்கப்படவோ காயப்படுத்தப்படவோ கூடாதது என்பது இதன் பொருளாகும். இதனை இருக்கு வேதத்தின் 1.164, 27; IV.1.6; V 82-8; V11.69. 71; X.87.  இல்  காணலாம். இதிலிருந்து, பசுவதையானது தடைசெய்யப்பட்டிருந்ததாகவும் வேதங்களே இந்துசமயத்தின் உச்சபட்ச நெறிமுறைகளை விதிப்பனவாக இருந்தமையால், ஆரியர்கள் பசுக்களை வதைத்திருக்க முடியாது என்று தெரிவதால் அவர்கள் மாட்டிறைச்சியினை உண்டிருக்கும் சாத்தியம் மிக மிகக் குறைவானதாகவே இருந்திருக்கவேண்டும் என்கிற வாதம் முன்வைக்கப்படுகின்றது.  இருக்கு வேதத்தின் V1.28.1.8. மற்றும்  VIII, 101. 15. பிரிவுகளைக் கொண்டிருக்கின்ற மற்றொரு தொடரில், பசுக்கள் புனிதமானவையாகக் கூறப்பட்டிருக்கின்றன.  இவ்வசனங்களில், பசுவானது உருத்திரர்களின் தாயாகவும் வசுக்களின் மகளாகவும் ஆதித்யர்களின் சகோதரியாகவும் இறவாமையைத்தரும் மையமாகவும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மற்றொரு சான்றாதாரம் இருக்கு வேதத்தின் VIII. 101. 16 இல்  உள்ளது. அதில், பசு தேவி (பெண் தெய்வம்) என அழைக்கப்படுகிறது. இதை ஒத்த நம்பிக்கைகள் பிரமாணங்கள் மற்றும் சூத்திரங்களில் உள்ள குறித்த சில பந்திகளிலும் உள்ளன.

மிருகவதை மற்றும் மாட்டிறைச்சி உண்ணுதல் தொடர்பான சதபத பிரமாணத்தில் இரு பந்திகள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்றில் 111.1.2.21 குறிப்பிடப்படுவது பின்வருமாறு:

‘அவர் (அத்வர்யு- பார்ப்பனரில் ஒரு வகை) , பின்னர்  மண்டபத்துக்குள் நுழைகிறார். அவரை பசுவினதோ காளையினதோ இறைச்சியை (மாமிசம்) உண்ணவிடவில்லை, ஏனெனில், பசுவும் காளையும் சந்தேகமே இல்லாதவகையில் பூமியிலுள்ள எல்லாவற்றுக்கும் உதவுகின்றன. தேவர்கள் சொன்னார்கள், ‘நிச்சயமாக பசுவும் காளையும் இங்குள்ள எல்லாவற்றுக்கும் ஆதரவளிக்கின்றன: வாருங்கள், நாங்கள் அவற்றுக்கு அருளளிப்போம். மற்றும் ஏனைய வகையான உயிரினங்கள் (மிருகங்கள்) சக்தி வாய்ந்தவையாக இருப்பதினால் அவை பசு மற்றும் காளையை அதிகம் வேட்டையாடுகின்றன, பசுவும் காளையும் இவ்வாறே அழிந்து போக நேரிடுவதனால், அவர் பசுவினையும் காளையையும் (மாமிசம்) உண்ண வேண்டாம்.’

மற்றைய பந்தி 1, 2, 3, 6 இல் காணப்படுகிறது. அது ஒழுக்க நெறிமுறை அடிப்படையிலான மிருகவதைக்கு எதிராக விடயங்கள் தொடர்பாக பேசுகிறது. இதனை ஒத்தகூற்று ஒன்று அபஸ்தம்பா தர்ம சூத்திரத்தின் (Apastamba Dharma Sutra) 1, 5, 17, 29 இல் உள்ளது. அபஸ்தம்பா  பசுவின் மாமிசம் உண்ணுதலை தடைசெய்யும் சட்டம் ஒன்றினைப் பிரகடனப்படுத்தினார்.

இந்துக்கள் மாட்டிறைச்சி உண்பதில்லை என்ற கருத்துக்கு ஆதாரமாக  அமைபவை இவையே.  இந்த ஆதாரங்களில் இருந்து என்ன முடிவுகளுக்கு வர முடியும்?

இருக்கு வேதத்திலிருந்து கிடைக்கப்பெற்றிருந்த முடிவுகள் நூல்கள் தவறாக வாசிக்கப்பட்டமையையும் புரிந்து கொள்ளப்பட்டமையையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கலாம் என்ற ஐயம் இன்றுவரை இருக்கிறது. இருக்கு வேதத்தில் அஹ்ன்யா எனும் அடைமொழியுடன் வதை செய்யப்படக்கூடாது என்று குறிப்பிடப்பட்ட பசுவானது பால்தரும் பருவத்தில் இருக்கின்ற பசுவேயாகும்.  பால்தரும் பசுவானது இருக்கு வேதத்தில் வழிபாட்டுக்குரியதாக இருந்தது உண்மையே.  ஆனால், அவ்விதம் பூசிக்கும் மரபு இந்தோ-ஆரியர்கள் போன்ற விவசாயக்குடிகளிடமே இருந்தது.  ஆனால் இந்த வழக்கம் நிலவியபோதும் கூட ஆரியர்கள் பசுக்களை உணவுக்காகக் கொல்வதைத் தடுக்கமுடியவில்லை. உண்மையில், பசுக்கள் புனிதமானவையாக கருதப்பட்டமையாலேயே கொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.  திரு. கேன் (Mr. Kane) அவர்களால் அவதானிக்கப்பட்டபடி வேத காலங்களில் பசு புனிதமற்றதாகக் கருதப்பட்டது என்று பொருளல்ல, பசுவின் புனிதத்துவத்தின் காரணமாகவே மாட்டிறைச்சி உண்ணப்பட வேண்டும் என வஜசனேயி சம்ஹிதா (Vajasaneyi Samhita)  இல் உத்தரவிடப்பட்டுள்ளது. (மராத்தியிலுள்ள தர்ம சாஸ்திரம் விசார், ப. 180).

இருக்கு வேதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த ஆரியர்கள் உணவுக்காக பசுக்களை வதைத்தனர் என்பதும் மாட்டிறைச்சி உண்டார்கள் என்பதுவும் இருக்கு வேதத்திலேயே மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றது.  இருக்கு வேதத்தில் (x. 86.14) இந்திரன் கூறுகிறான்: “அவர்கள் ஒருவேளை உணவுக்காக 15 முதல் 20 வரையான காளைகளைச் சமைத்திருக்கிறார்கள்.” குதிரைகள், எருதுகள், காளை மாடுகள், கருவுறாத பசுக்கள்,  ஆட்டுக்கடாக்கள் என்பன அக்கினி தேவனுக்காகத் தியாகம் (மிருக பலி) செய்யப்பட்டன என இருக்கு வேதம் (X.91.14) கூறுகிறது. பசுக்கள் வாளினால் அல்லது கோடரியினால் கொல்லப்பட்டிருப்பது இருக்கு வேதத்திலிருந்து தெரியவருகின்றது (X.72.6).

எனவே சதபத பிரமாணத்தில் குறிப்பிடப்படுவதைச் சாட்சியாகக்கொண்டு நாம் பசுவதையும் மாட்டிறைச்சி உண்ணுதலும் தடைசெய்யப்பட்டிருக்கின்றன என்கிற முடிவுக்கு வந்துவிடமுடியாது.  மற்றைய பிரமாணத்திலுள்ள  பந்திகள் வேறு ஒரு கருத்தினை வழங்குகின்றன. உதாரணமாக, தைத்திரிய பிரமாணத்தில் வகுக்கப்பட்டுள்ள கம்யஸ்திகள் (Kamyashtis) பசுக்கள் மற்றும் காளைகளை பலியிடுவது மட்டுமல்ல, எந்த வகையான பசுக்கள் மற்றும் ஆடுகள் எவ்வகையான தெய்வங்களுக்கு பலியிடப்பட வேண்டும் எனவும் வகுத்துள்ளனர். அதனால், விஷ்ணுவுக்குக்  குள்ளமாக உள்ள காளையையும் விருத்திராசூரனை வதம் செய்ததால் இந்திரனுக்கு தொங்குகின்ற கொம்பு உள்ளதும் நெற்றியில் குறியுள்ளதுமான காளையையும் சூரியபகவானுக்கு (Pushan) கருப்புநிற பசுவும் உருத்திரனுக்கு சிவப்புநிற பசுவும் பலியிடப்பட்டிருக்கின்றன. தைத்திரிய பிரமாணத்தில் பஞ்சாசரதிய-சேவா (Panchasaradiya-seva) எனும் பலியிடும் முறை உள்ளது. அதில் ஐந்துவயதான முதுகில் மேடு இல்லாத குள்ளமான பதினேழு காளைகளும் மூன்று வயதுக்கும் குறைவான பல கன்றுகளும் எரித்துப் பலியிடப்படுவது பற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது முக்கியமானதாகும்.

அபஸ்தம்பா தர்ம சூத்திரத்தின் (Apastamba Dharma Sutra) பிரகடனத்துக்கு எதிராக, பின்வரும் புள்ளிகள் கவனத்தில் கொள்ளப்படலாம். முதலாவது அம்சமாக, முன்னைய சூத்திரத்திலுள்ள பசுவின் இறைச்சியை உண்ணும் தடைசெய்யும் பிரகடனத்துக்கு முரணான கூற்று அதே சூத்திரத்தின் 15, 14, 29 ஆகிய பகுதிகளில் கூறப்படுகிறது: “பசுவும் காளையும் புனிதமானவை எனவே அவற்றினை  உண்ண வேண்டும்”. அடுத்ததாக, க்ருஹ்ய சூத்திரத்திலுள்ள (Grihya Sutras) மதுபார்க்கத்துக்கான (Madhuparka- ஒரு வகையான பானம்)  பரிந்துரையாகும்.

ஆரியர்கள் மத்தியில், முக்கிய விருந்தாளிகளை வரவேற்பதற்கு ஒரு தனிப்பட்ட பண்பாடு உருவானதுடன் அது ஒரு விழாவாகவே ஆகியிருக்கிறது. அங்கு முக்கியமாக வழங்கப்படும் பானம் மதுபார்க்கம் (Madhuparka) ஆகும். மதுபார்க்கம் (Madhuparka) தொடர்பான விரிவான விளக்கங்களை க்ருஹ்ய சூத்திரங்கள் பலவற்றில் (Grihya Sutras) காணலாம். பல்வேறுபட்ட க்ருஹ்ய சூத்திரங்களில் (Grihya Sutras) அடிப்படையில், கீழ்வரும் ஆறு வகையானர்களுக்கே மதுபார்க்கத்தினை பரிமாறுவதற்கான உரிமை வழங்கப்பட்டிருந்தது. (1) ரித்விஜா (Ritwija) அல்லது மிருகபலியினை செய்கின்ற பிராமணர், (2) ஆச்சாரியர்கள் அல்லது ஆசிரியர்கள், (3) மணவாளன், (4) மன்னர், (5) குருகுல கற்கையை நிறைவேற்றிய மாணவன் (Snatak) மற்றும் (6) விருந்தளிப்பவருக்கு நெருக்கமான நபர். சிலர் அதிதியையும் இந்தப் பட்டியலில் உள்ளடக்குவர். ரித்விஜா (Ritvija), மன்னர், ஆச்சாரியார் என்ற வகையில் உள்ளடங்காதவர்களுக்கு வருடத்தில் ஒரு தடைவை மதுபார்க்கம் பரிமாறப்படும். ரித்விஜா (Ritvija), மன்னர், ஆச்சாரியார் ஆகியோர் சமூகமளிக்கும் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் அவர்களுக்கு மதுபார்க்கம் பரிமாறப்படும்.

மதுபார்க்கம் எவற்றினால் செய்யப்பட்டது? பரிமாறப்படும் மதுபார்க்கத்தில் கலக்கப்படும் பதார்த்தங்களில் வேறுபாடு இருக்கிறது. பிராமண வைதீக ஆகமங்கள் குறிப்பிட்டபடி,  Asv.gr and Ap.gr. (13.10) பரிந்துரைப்பதன் படி, இது தேன் மற்றும் தயிர் அல்லது வெண்ணெய் மற்றும் தயிர் சேர்ந்த ஒரு கலவை. ஏனையவற்றில்,  Par.gr.l3 இன் படி, இப்பானமானது தயிர், தேன் மற்றும் வெண்ணெய் சேர்ந்த கலவையாகும். இம்மூன்றும் அல்லது இம்மூன்றுடன் பொரித்த அரிசி மற்றும்  பார்லி என்பனவும் கலக்கப்பட்டு ஐந்து பொருள்கள் கொண்ட பானமாக இருப்பதாக Ap.gr. (13.11-12)  இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தயிர், தேன், நெய், தண்ணீர் மற்றும் தானியம் என்பவற்றில் ஏதாவது மூன்றினைக் கலந்து தயாரிக்கலாம் என ஒரு தெரிவை  Hir.gr.L, 12, 10-12  வழங்குகிறது. கௌசிக சூத்திரம் (Kausika Sutra) (92) ஒன்பது பொருள்களின் கலவை  என்கிறது. அதாவது, பிரம்மா (Brahma) தேன் மற்றும் தயிர், ஐந்திரா (Aindra – ஒரு வகை பாயசம் (Payasa), சௌர்ன்யா (தயிர் மற்றும் நெய்), பௌஸ்னா (Pausna – நெய் மற்றும் மந்தாரை Mantha), சரஸ்வதா  (Sarasvata – பால் மற்றும் நெய்), மௌசலா (Mausala – திராட்சை ரசம் (wine) மற்றும் நெய்  இவை சௌத்திரமனை (Sautramanai) மற்றும் ராஜசுயா (Rajasuya) பலியின் போது மட்டுமே பயன்படுத்தப்படும்), பரிவ்ராஜகா (Parivrajaka – எள்ளு எண்ணெய் மற்றும் எண்ணெய் கேக்). மதுபார்க்கம் மாமிசம் இல்லாது வழங்கப்பட கூடாது என்று வேதம் கூறுவதுடன், பசுக்கள் அவிழ்த்து விடப்படும் பட்சத்தில் ஆட்டிறைச்சி அல்லது பாயசம் (பாலில் சமைக்கப்பட்ட சோறு) வழங்கப்பட வேண்டும் எனவும் பரிந்துரை செய்யப்பட்டுள்ளது என   gr.l.9.22  இல் மாதவன் (Madhava) கூறுகிறார். வேறு வகை இறைச்சி வழங்கப்பட வேண்டும் என  Hir.gr. 1.13, 14  கூறுகிறது. பசு இல்லாதவிடத்து, ஆட்டிறைச்சி அல்லது கிடாய் இறைச்சி அல்லது காட்டு மிருகங்களினது இறைச்சி (மான், மற்றும் பல) வழங்கப்படலாம், மதுபார்க்கம் இறைச்சி இல்லாதவிடத்து பரிமாறப்பட முடியாது அல்லது இறைச்சி இல்லாதவிடத்து நில தானியங்கள் சமைக்கப்பட வேண்டும் என Baud.gr. (1.2,51-54) கூறுகிறது.  இந்த விவரணங்களில் இருந்து மதுபார்க்கத்தின் முக்கிய அம்சம் இறைச்சியென்றும் அதிலும் குறிப்பாக பசு இறைச்சியென்றும் புரிந்துகொள்ளமுடிகின்றது.  விருந்தினர்களுக்காக பசுக்கள் பலியிடப்படுவது அதிகரித்து, ஒரு சமயத்தில் விருந்தினர்கள் பசுக்களை வதைப்பவர்கள் என்ற அர்த்தம் தரும்படி “கோகண (Go-ghna)” என்று குறிப்பிடப்படும் நிலை வரை சென்றது.  இவ்வாறு விருந்தினர்கள் வருகின்ற போது பசுக்கள் கொல்லப்படும் வழக்கத்தில் இருந்து தப்பிப்பதற்காக விருந்தினர்கள் வரும்வேளை பசுக்களை அவிழ்த்து விடலாம் என்று அஷ்வதேயான க்ருஹ்ய சூத்திரம் (1.24.25) (Ashvateyana Grihya Sutra) கூறுகிறது. மூன்றாவது, அபஸ்தம்பா தர்ம சூத்திரத்தின் (Apastamba Dharma Sutra) சாட்சியத்துக்கு எதிராக இறந்த உடல்களை அடக்கம் செய்யும் சடங்குகளைச் சான்றாதாரமாகக் கருதலாம். சூத்திரம் (Kane’s vol. II, Part I, p. 545) கூறுவனவாவது:

  1.   அவர் பின்னர் கீழுள்ள பலியிடும் நடைமுறைகளை இறந்த உடல் மீது செய்யவேண்டும்.
  2.   குஹு (Guhu) எனும் கரண்டி வலது கையில் இடப்படும்
  3.   உபபிறித் (Upabhrit.)  எனப்படும்  மற்றைய கரண்டி இடது கையில் இடப்பட வேண்டும்.
  4.   அவரது வலதுபுறத்தில்  ஸ்ப்யா (Sphya) எனப்படும் பலிக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட மரவாளும் இடதுபுறத்தில்  பலியிடப்படும்போது அக்கினி கோத்திரத்துக்கு பயன்படுத்தப்படும் கரண்டியும் (Agnihotrahavani) இடப்படவேண்டும்.
  5.   அவரின் மார்பின்மேல் துருவன் எனப்படும் பலியிடப் பயன்பட்ட பெரியகரண்டியும், தலையில் உணவுகளும், பற்களில் இன்றியமையாது கற்களும் இடப்படவேண்டும்.
  6.   அவரின் மூக்கின் இருபுறங்களிலும் இரு சிறிய, பலியிடப்பயன்படும் கரண்டியும் (Sruvas) இடப்படவேண்டும்.
  7.   அல்லது, ஒரு கரண்டி (Sruva) மட்டுமே இருப்பின், அதனை இரு சிறியதுண்டுகளாக உடைக்கவேண்டும்.
  8.   அவரின் காதுகளில் பிரசித்திரகரனாக்கள் (Prasitraharanas) அதாவது பிராமணர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட பலியிடப்பட்ட உணவுள்ள பாத்திரம் வைக்கப்பட்டிருக்கும்.
  9.   அல்லது ஒரு பாத்திரம் மட்டுமே இருக்குமாயின், இருதுண்டுகளாக உடைக்கப்பட்டு அவ்வுணவு பிரிக்கப்படவேண்டும்.
  10.  அவரின் வயிற்றில் பத்ரி எனப்படும் பாத்திரம் இடப்படவேண்டும்.
  11.  ஒரு கோப்பையில் பலிக்காக வெட்டப்பட்ட உணவு இடப்படவேண்டும்.
  12.  ஊழியர்கள் என அழைக்கப்படும் “சமி” உடலின் அந்தரங்க பாகங்களில் இடப்பட வேண்டும்.
  13.  தொடைகளில் இரு எரியும் மரக்கட்டைகள் இடப்படவேண்டும்.
  14.  கால்களில் உரலும் உலக்கையும் இடப்படவேண்டும்.
  15.  பாதங்களில் இரு கூடைகள் இடப்படவேண்டும்.
  16.  அல்லது ஒரு கூடையே இருக்கும்பட்சத்தில், அக்கூடையானது இரண்டாக உடைக்கப்பட்டு வைக்கப்படவேண்டும்.
  17.  குழாய் வடிவிலுள்ள திரவங்கள் நிரப்பப்பட கூடிய கருவிகள் இருப்பின், அவை  வெண்ணெய் தூவி நிரப்பப்படும்.
  18.  இறந்தவருடைய மகன் கீழ் மற்றும் மேல் திரிகைக் கல்லினை எடுக்கவேண்டும்.
  19.  செப்பு, இரும்பு மற்றும் மண்ணினால் உருவான கருவிகளை இடவேண்டும்
  20.  பெண் விலங்கினது பெருன்சுற்று விரிப்பினை  இறந்தவரின் தலை மற்றும் வாயின் மேல் மூட வேண்டும். அக்கினிக்கு எதிரான கவசமாக இந்த  பசுவிலிருந்து பெறப்பட்ட விரிப்பு பயன்படும் (இருக்கு வேதம்  X. 16.7).
  21.  விலங்கினது சிறுநீரகங்களை வலது சிறுநீரகத்தினை வலது கையிலும் இடது சிறுநீரகத்தினை இடது கையிலும் ஆக இடவேண்டும்.  (இருக்கு வேதம் X 14.10).
  22.  விலங்கினது இதயமானது இறந்தவரது இதயத்தில் வைக்கப்படும்.
  23.  ஆசான்களினது அறிவுரைப்படி, இரண்டுபிடி மா மற்றும் அரிசி இடப்படவேண்டும்.
  24.  ஆசான்களின் கருத்துப்படி சிறுநீரகம் இல்லாதவிடத்து மாத்திரம்
  25.  இறந்தவரின் உடலை மறைத்து போர்வை போல் ஒரு முழு விலங்கினை அதன் மூட்டுகள் இறந்தவரின் மூட்டுகளுடன் பொருந்தும் வகையில் வைக்கவேண்டும்.  பண்நீரினை (Pranita water) வேதம் ஓதும்போது தெளிக்கவேண்டும். ஆனால் அக்கினி அணையாமல் இருக்கவேண்டும் (Rig Veda, X. 16.8)
  26.  அவரது இடது முழங்காலை மடக்குவதனூடாக அவர் யுக்யா (Yugya) எனும் படையலினை அக்கினி சுவாஹா (Agni Svaha), கம சுவாஹா (Kama Svaha), பூமி சுவாஹா (the world Svaha), அனுமதி சுவாஹா (Anumati Svaha) என குரு தட்சனையாக வழங்குவார்.
  27.  ஐந்தாவது படையல் மார்பின் மீது வைக்கப்பட்டு இந்த உடலிலிருந்து வேறொன்று பிறவாது சொர்க்கத்தினை அடைய வாழ்த்துவர்.

மேற்குறிப்பிட்ட அஷ்வதேயான க்ருஹ்ய சூத்திரத்தில் ( Ashvateyana Grihya Sutra) குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பந்திகளின் பிரகாரம், முன்னைய இந்தோ- ஆரியர்களில்  (indo-Aryans) ஒருவர் இறக்கும் போது இன்னொரு விலங்கும் பலியாக்கப்படுவது தெளிவாகிறது. மேலும், இறந்த உடல் எரிக்கப்படும் முன்னர், குறிப்பிட்ட விலங்கின் பாகங்கள் இறந்தவரின்  பொருத்தமான பகுதிகளில் இடப்பட்டிருக்கின்றன.

இவையே,  பசுவதை மற்றும் மாட்டிறைச்சி உண்ணுதல் என்பவற்றுக்கான ஆதாரமாக அமைகின்றன. இவற்றில் எந்தப்பகுதி உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது? சரியான பார்வை என்னவெனில், சதபத பிராமணம் (Satapatha Brahmana) மற்றும் அபஸ்தம்பா தர்மசூத்திரம்  (Apastamba Dharma Sutra) என்பவற்றின் சாட்சியங்களின் அடிப்படையில் நோக்கும்போது இந்துக்கள் பசுவதை மற்றும் மாட்டிறைச்சி உண்ணுதல் என்பவற்றுக்கு எதிரானவர்கள் எனக் கூறப்பட்டிருந்தாலும், இவ்வறிவுறுத்தல்கள் அளவுக்கதிகமான பசுவதைக்கு எதிரானதாக மேற்கொள்ளப்பட்டதேயன்றி முற்றுமுழுதாகப் பசுவதையைத் தடைசெய்வன அல்ல என்பதே இவற்றிலிருந்து தெளிவாகின்றது.  உண்மையில், பசுவதை மற்றும் மாட்டிறைச்சி உண்ணுதல் என்பன சாதாரணமான வழக்கமாக இருந்துள்ளதையே இவ்வறிவுறுத்தல் நிரூபிக்கிறது. அதிகளவு பசுவதைக்கு எதிராக இவ்விதம் அறிவுறுத்தப்பட்டிருந்தபோதும் பசுவதை மற்றும் மாட்டிறைச்சி உண்ணுதல் என்பன தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருந்தன.  பெரும்பாலும் அவர்கள் செவிடர்கள் காதில் விழுவதாக ஆரியர்களில் சிறந்த முனிவர்களின் ஒருவரான யாஜ்னாவாக்யாவின் (Yajnavalkya)  நடத்தையால் நிரூபிக்கப்பட்டது. சதபத பிரமாணத்திலிருந்து (Satapatha Brahmana) எடுக்கப்பட்ட மேற்குறிப்பிடப்பட்ட முதலாவது பந்தியானது யாஜ்னாவாக்யாவிற்கு (Yajnavalkya) ஒரு அறிவுறுத்தலாக விடப்பட்டிருந்திருக்கிறது.  யாஜ்னாவாக்யா எவ்வாறு பதிலளித்தார்? அவர்களது அறிவுறுத்தலினைக் கேட்டபின்னர் யாஜ்னாவாக்யா கூறினார்,  “நான், எனக்காக வழங்கப்படும் இது மென்மையானதாக இருக்கின்றபோது அதனை உண்பேன்”

இந்துக்கள் ஒரு காலத்தில் பெருமளவு பசுக்களைக் கொன்று உண்டிருக்கிறார்கள் என  வேதம் மற்றும் பிரமாணங்களுக்குப் பல காலப்பகுதிகளுக்குப் பின்னர் பௌத்த சூத்திரத்திலுள்ள யஜ்னாக்களின் விளக்கங்களிலும் (Yajnas) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எவ்வளவு பசுக்கள்  மற்றும் விலங்குகள் படுகொலை செய்யப்படுகின்றனவோ அது பெருமைக்குரியதாக இருந்தது.  இவ்வாறாக மதத்தின் பெயரால் பார்ப்பனர்களால் நடத்தப்பட்ட பசுவதைகளுக்கு முழுமையான ஆதாரங்கள் கிடைக்கப்பெறவில்லை.  இந்தச் சூத்திரங்களுக்கான தரவுகள் பௌத்த இலக்கியங்களில் இப்பசுவதைகள் எவ்வளவு தூரம் நடைபெற்றன என்பது பற்றி இருக்கின்ற தரவுகளில் இருந்து பெறப்பட்டிருக்கலாம்.  உதாரணமாகக் குத்தாடந்தா சுட்டா (Kutadanta Sutta) எனப்படும் பௌத்த சூத்திரத்தில் குத்தாடந்தா பார்ப்பனர்களால் (Brahmin Kutadanta) மேற்கொள்ளப்பட்ட மிருகபலிகளிற்கு எதிராக போதனைகளிலிருந்து தரவுகள் பெறப்பட்டிருக்கலாம்.  புத்தர் கேலியான பரிகாசமான முறையில் கூறி இருந்தாலும், அவர் வேதங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மிருகபலிகள் தொடர்பான நடைமுறைகள் மற்றும் சடங்குகள் பற்றிய நல்லதோர் அவதானத்தைக் கூறுகின்றார்.  அவர் கூறும் போது:

“மேலும் சொல்வதானால், பிராமணர்களே நீங்கள் இறந்த உடல்களை அடக்கம் செய்யும்போது காளைகளையோ, ஆடுகளையோ, கோழிகளையோ, கொழுத்த பன்றிகளையோ பலியிடவில்லை. எந்தவொரு மரங்களும் கம்பங்களாக பயன்படுத்தப்படுவதற்காக வெட்டப்படவில்லை, பலியிடப்படும் இடத்திலுள்ள  தருப்பைப்புற்கள் வெட்டப்பட்டிருக்கவில்லை.  வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்ட அடிமைகள், தூதர்கள் மற்றும் வேலையாட்கள் பயந்தவர்களாகவோ வேலையின் போது கண்ணீர் விட்டு அழுபவர்களாகவோ இருக்கவில்லை”

குத்தாடந்தா (Kutadanta) மாறாக, புத்தரின் கலந்துரையாடல் எவ்வகையான பரிமாணத்தில் மிருகவதை நடைபெற்றிருக்கிறது என்ற கருத்தினையும் கூறுவதுடன் புத்தரின் கலந்துரையாடலுக்கு நன்றியும் கூறுகிறது. அவர் கூறும் போது:

“நான், பெருமதிப்புக்குரிய எனது வழிகாட்டியாக ஏற்றுக்கொள்வதுடன் அவரது கொள்கைகளையும் கட்டளைகளையும் ஏற்றுக்கொள்பவன் ஆவேன்.  இந்த நாளிலிருந்து இருக்கும் என் வாழ்வு தொடரும்வரை அவரைத் தனது வழிகாட்டியாக ஏற்ற ஒருவனைச் சகித்து மதிப்புக்குரியவர் கௌதமர் தன் சீடனாக ஏற்பாராக. மற்றும், நான், கௌதமர் அவர்களுக்காக எழுநூறு காளைகளையும் எழுநூறு காளைக்கன்றுகளையும், எழுநூறு பசுக்கன்றுகளையும் எழுநூறு ஆடுகளையும், எழுநூறு செம்மறியாடுகளையும் அவர்களது தமது வாழ்வினைத் திரும்பிப் பெறுவதற்காக சுதந்திரமாக விடுவிக்கிறேன். அவர்கள் புற்களை உண்ணட்டும், சுத்தமான நீரினை அருந்தட்டும், தென்றல் காற்று அவர்களின் மேற்பட்டு மிதக்கட்டும்.”
சம்யுத்த நிக்காய (Samyuta Nikaya) 111, 1-9 க்கு அமைய, கோசலை நாட்டின் மன்னரான பசேனடியினால் (Pasenadi) செய்யப்பட்ட வேள்வி அல்லது யாகம் பற்றிய இன்னொரு விவரணம் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது.  ஐநூறு காளைகளும், ஐநூறு காளைக்கன்றுகளும், பல பசுக்கன்றுகளும், ஆடுகளும் செம்மறியாடுகளும் இந்த யாகத்தில் பலியிடப்பட்டதாகத் தெரிவிக்கப்படுகின்றது.

இந்த ஆதாரங்களுடன், இந்துக்கள் அதாவது பார்ப்பனர்கள் மற்றும் பார்ப்பனரல்லாதவர்கள் யாவரும் ஒரு காலப்பகுதியில் மாமிசம் மட்டுமல்லாது மாட்டிறைச்சியினையும் உண்டுள்ளார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை.

மேற்கோள்:

[B. R. Ambedkar, ‘Did the Hindus never eat beef?’ in The Untouchables: Who Were They and Why They Became Untouchables? in Dr. Babasaheb Ambedkar Writings and Speeches, vol. 7, (Government of Maharashtra, Bombay, 1990, first edition 1948) pp. 323-328.]

(ஷம்சுல் இஸ்லாம் என்பவரால் தொகுக்கப்பட்டது)

குறிப்பு:

  1.   கீழ்காணும் குறிப்பு இக்கட்டுரை முதன்முறை பதிவேற்றப்பட்ட “The Milli Gazette print” தளத்தில் கட்டுரை பற்றிய அறிமுகக் குறிப்பாக இடம்பெற்றது:

பசுக்கள் இந்து மதத்தில் புனிதமாகக் கருத்தப்படுவதால் அவற்றினை வதைப்பது கொடூரமான செயல் என்றும் அதனால் மாட்டிறைச்சி உண்ணுவைதை எதிர்க்கின்ற நிலைப்பாட்டை டாக்டர் அம்பேத்கர் எடுத்தார் என்றும் கூறி தமது இந்துத்துவ செயற்திட்டங்களை டாக்டர் அம்பேத்கரும் ஆதரித்தார் என்றும் RSS மற்றும் அதன் ஆதரவு நிலைப்பாடுடையவர்கள் கூறுவது மிகப்பெரிய புரட்டாகும்.  சிறந்த ஆராய்ச்சியாளரான டாக்டர் அம்பேத்கர் “இந்துக்கள் மாட்டிறைச்சி உண்பதில்லையா?” என்ற தலைப்புடைய ஒரு அற்புதமான கட்டுரையினை எழுதினார். இந்தியர்களின் கடந்த காலத்தினை அறிய முற்படுபவர்களும் சிறுபான்மையினத்தவரினை ஒழிக்கும் அல்லது ஒதுக்கும் மேலாதிக்கக் கட்டுக்கதைகளினை கேள்விக்குட்படுத்த விரும்புவர்களும் மேற்குறிப்பிட்ட அவரது படைப்பினை வாசிக்க வேண்டும்.

  1.   இந்த கட்டுரையானது   வைகாசி 31, 2010ல் வெளியான “The Milli Gazette print” இன் வெளியீடு 16ன் 9வது பக்கத்தில் வெளியாது.  பின்னர் Counter Currents இணையத்தளத்தில் மறுபிரசுரமாகப் பதிவேற்றப்பட்டது. (http://www.countercurrents.org/ambedkar050315.htm)
  2.   பலியிடலுக்கு எதிரான தடை, மற்றும் மாட்டுவண்டிச்சவாரிக்கு எதிரான தடை என்பவற்றுக்குப் பின்னணியில் இந்துத்துவ சக்திகளின் செல்வாக்கு ஈழத்திலும் அதிகரித்துவருகின்றதோ என்கிற அச்சத்தின் எதிர்வினையாக விழிப்புணர்வூட்டும் முகமாகவும், உரையாடல் ஒன்றை ஆரம்பிக்கும் நோக்குடனும் இந்தக் கட்டுரை இங்கே மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கின்றது.  இந்த மொழியாக்கம் கட்டுரையின் மூல நோக்கத்தினை இயன்றவரை கருத்தியல் ரீதியாக மொழிமாற்றம் செய்கின்ற நோக்குடனே செய்யப்பட்டது.  வரிக்குவரி என்கிற முறை பிரயோகிக்கப்படவில்லை.

நன்றி : ஆக்காட்டி -11 

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s