30629358_1638450529569779_8603455265011924992_nசசிகலா பாபு –
கத்தியை ஒருமுறை நம் பக்கம் திருப்பிப்பார்ப்போமா?
தன் வாழ்நாளில் ஒரே ஒரு முறைகூட பாலியல் துன்புறுத்தல் (பாலியல் வன்முறை என்றுதான் இல்லை, அது எத்தனைச் சிறிய பாலியல் சீண்டலாக இருப்பினும்) கடந்து வராத பெண்களே இல்லை எனலாம். சக நெருங்கிய உறவினர், அண்டைவீட்டுக்காரர், பள்ளியில், கல்லூரியில், வேலை செய்யுமிடத்தில், பேருந்தில், சாலையில் என எங்கும் வியாபித்திருக்கும் இத்துன்புறுத்தல்கள் பலவகை, அப்பெண்கள் எந்த இனம், சாதி என்றெல்லாம் பார்த்து அத்துன்புறுத்தல்கள் நிகழ்வதில்லை. அவள் ஒரு பெண்ணாக இருந்தால் போதும்.
இங்கு இன்று இத்தனை சீற்றப் பதிவுகளைக் காணும்போது, எல்லோரும் மனசாட்சியின் உறுத்தலை தாங்கமுடியாதவர்களாக உள்ளனர் என்பது போன்று ஒரு தோற்றம் உருவாவதை தடுக்க முடிவதில்லை. எல்லோரும் நல்லவர்களாக இருப்பதைப் போன்று உள்ளது. எனில்,ஒவ்வொரு பெண்ணின் வாழ்விலும், அவளது விருப்பமின்றி தன் ஆண்மையை எவ்வகையிலேனும் திணித்த, திணிக்கும் ஆண்கள்தாம் உண்மையில் யார்? அல்லது பாலியல் துன்புறுத்தல் என்பது வன்புணர்விலும் சாவிலும் முடியும்போது சீற்றம் கொண்டால் போதும், அதுவரை பேருந்து பயணத்தில் பெண்ணை பின்னிருந்து அழுத்தலாம், சாலையில் செல்லும் பெண்ணின் மார்புகளை பிடித்தழுத்திவிட்டு பைக்கில் விரைந்துவிடலாம், காதல் போன்ற ஒன்றின் மயக்கத்தில் அவள் தந்த முத்தங்களை படம்பிடித்து இணையத்தில் ஏற்றலாம், இதுவெல்லாம் தன் ஆண்மையின் சான்று என சக நண்பர்களிடம் மார்தட்டிக்கொள்ளலாம் போன்ற சிறு சீண்டல்கள் செய்துவரலாம், அவை பெரிய துன்புறுத்தல்களின் கீழ் வராது என இருந்துவிடுகின்றனரோ?!

Advertisements