ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பே இல்லாத அக்கறையே இல்லாது வாழும் ஒரு கூட்டம் எப்படி ஒருமித்த ஒரு கீதத்தை எழுப்ப முடியும்?

-மோனிகா-

ல்லா நிகழ்வுகளும் சமூகப் பிரக்ஞையைத் தர வல்லனவா? இல்லை. சமூகப் பிரக்ஞைக்கு காரணிகளாக இரண்டு விஷயங்கள் முன்வந்து நிற்கின்றன.
1. பாதிப்பினால் ஏற்படும் பொது புத்தி: ஒரு தனி மனிதரில்லாமல், தூர தேசமில்லாமல் கண்முன்னே இருக்கும் ஒரு கூட்டத்திற்கு ஒன்று நிகழுமானால் அந்த நிகழ்வினால் தானும் பாதிப்படைகின்ற பட்சத்தில்.

2. தகவலினால் ஏற்படும் பொது புத்தி: ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வை மீடியாக்கள் தொடர்ந்து ஒலி/ஒளி பரப்பிக்கொண்டே இருக்குமானால்.
மேற்கண்ட இரண்டு காரணிகளும் அச்சானியமாக என்னை கலக்கமடையச் செய்திருக்கின்றன.
முதலில் சொல்லப்பட்ட கருத்தாக்கம் இரண்டு வகைகளில் ஏற்படுகிறது. ஒன்று பிராந்தியத்தன்மை: தாத்ரி கலவரம், வியாபம் கொலைகள் என வடநாட்டில் நடக்கும் எத்தனையோ நிகழ்வுகளுக்கான எதிரொலி தமிழ்நாட்டில் மிகவும் குறைவு. தெலுங்கானாவுக்கு ஆதரவாக எத்தனை பிராந்தியக் கட்சிகள் கொடி பிடித்தன? வட கிழக்கு மாநிலங்களில் நடக்கும் ராணுவ அத்துமீறல்களுக்கும் அதீத விலைவாசிக்கும் இந்தியாவில் எத்தனை பேர் கொடி தூக்கிவிட்டார்கள்? இன்னும் மின்சாரமே கண்டிராத எண்ணிலடங்காத மலைக் கிராமங்களும் ஆதிவாசிகளும் பணமில்லா பொருளாதாரத்திற்கு வந்து ஆன்லைனில் ஆப்பு வைத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்று சொல்வது மானுடத்திற்கு பாடப்படும் உண்மையான தேசிய கீதம் அல்லவா? இப்படி ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பே இல்லாத அக்கறையே இல்லாது வாழும் ஒரு கூட்டம் எப்படி ஒருமித்த ஒரு கீதத்தை எழுப்ப முடியும்? அத்தேச உணர்வு சினிமா தியேட்டர்களில் வளர்ந்தால் போதுமா? நேற்று தொலைக்காட்சியில் எஸ். ரா கேட்டது போல், எவ்வளவு அரசாங்க அலுவலகங்களில், அரசியல் கூட்டங்களில் அது பாடப்படுகிறது. பொது வாழ்க்கையில் நேர்மையின்றி பாடப்படும் தேசிய கீதம் நாட்டை அவமானப்படுத்துவதாகாதா? சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு எத்தனை எத்தனை அநீதிகள், அவற்றில் எத்தனை அநீதிகளுக்கு நாம் இந்தியர் என்று இத்தேசம் ஒன்றாக எழுந்து நின்று போராடியிருக்கின்றது?

இரண்டாவதாக, தகவல்களினால் ஏற்படும் பொது புத்தி: கொள்கை சார்ந்த, மக்கள் நலன் சார்ந்த அரசியல் கை நழுவிபோய் “பாபுலிஸ்ட் பாலிடிக்ஸ்” என்னும் ஜிகினா அரசியல் தொடங்கி நிறைய காலங்கள் ஆகிவிட்டன. உயர்கல்விக்காக (Higher education) செலவிடப்படும் கோடிக்கணக்கான ரூபாய்களை புறம் தள்ளிவிட்டு அதைவிட மூன்று மடங்கு பணத்தில் “புல்லட்” ரயில் விடுவதாக ஒரு அரசாங்கம் சொன்னால், “ஆஹா, இந்தியா வல்லரசாகிக் கொண்டு வருகிறது” என்று மக்களை நினைக்க வைப்பது எது?
1. உயர்கல்வி என்பது என்ன என்று தெரியாத பெரும்பாலோரின் அறியாமை.
2. டெக்னாலஜி/ தொழில் நுட்பம் அதன் மூலம் ஏறிக் கொண்டிருக்கும் பங்கு சந்தை மற்றும் வியாபாரம் மட்டுமே ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சி என்ற கற்பிதத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும் ஜிகினா அரசாங்கங்களும் அதற்கு துணை போகும் மீடியாக்களும்.
ஒரு பத்திரிக்கையின் பொருளாதாரம் 80 விழுக்கட்டிற்கு மேல் விளம்பரங்களிலிருந்து வரும்போது அப்பத்திரிக்கை இந்த வேலையை செய்துதானாக வேண்டும் (அப்படி இருக்க பிரதமர் ஏன் விளம்பரத்திற்கு போஸ் கொடுக்கிறார் என்று கேட்காதீர்கள்! – அது தேசிய கீத்த்துடன் தொடர்புடைய விஷயம்) . இந்த மீடியாக்கள் தொடர்ந்து விளம்பரங்களைக் கொடுத்துக் கொண்டிருப்பதுடன் மக்களிடம் ஒரு short term memory யை ஏற்படுத்துவதுதான் நாம் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.

முதல்வர் மருத்துவமனை செல்லும் விஷயம் பேசப்பட்டபோது ராம்குமாரின் கொலை வழக்கு என்னாயிற்றென்பது மீடியாக்களின் கவனத்திலிருந்து தப்பிவிடும், Demonitisation பிரளயத்தில் தினம் ஒரு விவசாயி கரப்பான் பூச்சிகள் போல் தற்கொலை செய்து கொள்வது ஒரு பெரிய விஷயமில்லாமல் இதை சரிசெய்வது மாநில அரசின் கடமை என்ற அளவில் கூட பேசப்படாமல் ஓரங்கட்டப்படும், சென்னையில் நாடா புயல் வரும் விஷயத்தில் கோவை தனியார் கல்லூரியில் பிடிக்கப்பட்ட கோடிக்கணக்கான ரூபாய்கள் பற்றிய விஷயம் காணாமற் போய்விடும். தொல்லியல் துறையைப் போல் நூற்றாண்டுகளுக்கொரு முறையல்ல தினசரி நமது நினைவடுக்குகளை தீர்மானிப்பதென்பது ஊடகங்கள் கையில் சிக்கிவிட்டது. பாத்ரூமிலிருந்தும் தேனீர் கோப்பைக்கு தொட்டுக் கொள்ளவும் தருவிக்கப்படும் செய்திகள் அப்படித்தான் காரசாரமான வெரைட்டியான மசாலாவாக இருக்கவேண்டிய அவசியம் உள்ளது.
எல்லாவற்றிற்கும் காரணம் மனிதர் தம் முதுகெலும்பை அடகு வைத்ததுதான். எண்பதுகளில் வீரியத்துடன் செயற்பட்ட தொழிற் சங்கங்களும் மாணவ அமைப்புகளும் இன்று வெகுவாகக் குறைந்துவிட்டன. ஆசிரியர் போராட்டங்களுக்கு தனியார் கல்லூரிகள் நடத்தாத கட்சிகள் மட்டுமே முன்வருகின்றன. கல்வியும், வியாபாரமும் தனியார் மயமாகி சூப்பர் மார்க்கெட்டில் “வெரிகோஸ் வெயின்” பின்னிக் கிடக்கும் அங்காடித் தெருக்களை ஆக்கிரமித்துவிட்டன. இந்நிலையில் கல்வியிலும் direct investment / வெளிநாட்டினரின் நேரடி முதலீட்டிற்கு விட்டு விடவேண்டும் என்று கூறிக் கொண்டிருக்கின்றனர் மாண்புமிகு கல்வி அமைச்சர்கள். கூடிய சீக்கிரம் மின்சாரம், போக்குவரத்து, மருத்துவம் எல்லாமுமே அந்நிலையை அடைந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.
எலும்பிலாத உயிர்களை வெய்யில் அழிப்பதுபோல் அன்பிலாத உயிர்களை அறக்கடவுள் காய்ந்து அழிப்பான் என்கிறது குறள். நமக்கும் இரண்டுமே இல்லை. என்ன செய்ய?

பெண்கள் ஏன் காமத்தைப் பேசவும் எழுதவும் தயங்குகிறார்கள்?

yogi

-யோகி-

பெண்கள் ஏன் காமம் பேச தயங்குகிறார்கள்? இந்தக் கேள்வியை நானே என்னைக் கேட்டுக் கொண்ட போது, ஒரு சராசரி பெண்ணாக அதற்கான பதில்கள் இதுதான் எனக் கூறிக்கொண்டேன்.

-காமம் பற்றிப் பேசும் பெண் நிச்சயம் நடத்தை கெட்டவளாகத்தான் இருப்பாள்.
-அவளுக்குப் பல ஆண்களுடன் தொடர்பு இருக்கலாம்.
-வளர்ப்பு சரியில்லாதவள்.
-பிஞ்சியிலேயே பழுத்திருக்கலாம்.
-பலரோடு உடலுறவுக் கொண்டவளாக இருக்கலாம்.
-காமம் பற்றிப் பேசும் பெண்களைச் சமூகம் தவறாக நினைக்கும்.
-ஆண்கள் தவறான கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பர்.
-ஆண்கள் தவறான கண்ணோட்டத்தில் அணுக நேரலாம்.
-சர்ச்சையில் சிக்க நேரிடும்.
-மரபு மீறியவளாகக் கருதப்படுவாள்.
-பெயர் கெட்டு விடும். அது குடும்பத்தில் உள்ளவர்களையும் பாதிக்கும்.
-இன்னும் …இன்னும் …
               அப்படியென்றால், இதுவரை பெண்கள் காமம் பற்றிப் பேசியதே இல்லையா? பேசியதே இல்லை என்று யாருமே சொல்ல முடியாது என்று தமிழ் இலக்கியம் படித்திருக்கும் அனைவரும் அறிவர். உடலின் வேட்கையையும் காமத்தின்தாகத்தையும் சங்க இலக்கியங்களில் பெண் புலவர்கள் பாடியதைக் காட்டிலும், அதனையடுத்து அத்தனை துணிவாகவும் வெளிப்படையாகவும் 20-ஆம் நூற்றாண்டுப் பெண்கள் வரை பாடியதும் எழுதியதும் குறைவு என்றே கூறலாம்.
            சங்க காலத்தில் பெண் புலவர்கள் ஆக்கி வைத்திருக்கும் அந்தக் காமப் பெட்டகங்களைத் திறக்கும்போது, எவ்வித நெருடலுமின்றி தயக்கமின்றி சிலாகித்துப் புசிக்க யாரும் தயங்குவதில்லை. கூச்சப்படுவதிமில்லை.அதைப் பெண்களேகூட ஆய்வுக்கு உட்படுத்தும் போது, பிசுறு தவறாமல் பாடவும் அதைச் சிலாகிக்கவும் செய்கிறார்கள். பல நாள் பட்டினி கிடந்தவள் உணவுக்காக ஏங்குவதைப் போலப் பலவருடங்கள் அல்லது பல நாட்கள் உற்றவனின் வருகைக்காகக் காமப்பசியோடு தகித்துக் கிடந்தவளின் நிலை என்ன என்பதைச் சங்க பாடல்கள் பதிவு செய்திருக்கின்றன. தலைவனுக்காகத் தலைவியும் தலைவிக்காகத் தலைவனும் பாடும்படியான பலபாடல்களில் காமத்திற்குப் பிரதான இடமுண்டு.
                  தற்போதைய சூழலில் காமத்தைப் பற்றிப் பேசுவது மட்டுமல்ல உறவின் இயக்கங்களைப் பேசக்கூட ஆண்கள் தயங்குவதும் கூச்சப்படுவதுமில்லை. அதை முகநூலில் நிலைத்தகவலாகப் பதிவிடுவதும், அதைக்குறித்து விவாதங்கள் செய்வதும், கிண்டலோடும் கேலியோடும் விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வதும் கண்ணுறும்போது அவர்கள் உலகில் அவர்கள் மட்டுமே இருப்பதைப் போன்று தோன்றும். அதே தகவலை ஒரு பெண்வெளிப்படையாகத் தெரியபடுத்த முனைகிறார் என்றால் அவரின் கேரக்டரிலிருந்து அது விவாதத்திற்கு உட்படுத்தப்படும். காமத்தைப் பொறுத்தவரை காமச் சூத்திரங்களை ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பொதுவானதாக வைத்தாலும் அதை ஆணின் மூலமாகவே பெண்கள் தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும் அல்லது ஆண் இவ்விஷயத்தில் ஆள்பவனாகவும் பெண் அதை ஏற்பவளாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறான். இது இந்தியச் சூழலில் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்தவும் பட்டுள்ளது.
   ‘கடல் அன்ன காமம் உழந்தும்’ ( குறல் 1137) என்று வள்ளுவர் சொல்கிறார். ஆணுக்கும் -பெண்ணுக்கு ஒரே மாதிரிதான் உழந்தும் என்பதைக் ‘காமம் உழந்து வருந்தினார்க்கு ஏமம் மடலல்லது இல்லை வலி’ (குறல் 1131)என்று மற்றொரு குறளில் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
       ஆனால், ஒரு பெண் தன் துணையிடத்திலும் அவளின் தேவையையும் ஆசையையும் காமத்தின் ஐயப்பாட்டையும் தீர்த்துக்கொள்கிறாளா என்ற கேள்வியை வைத்தால் அங்கு மௌனமே மிஞ்சுகிறது. உடல் ரீதியில் தன்தேவையைப் பெறுவது இரண்டாமிடத்தில் வைத்து அது குறித்து அவள் மனம் திறந்து பேசுகிறாளா அல்லது தன் தேவைக்காகத் திருவாய் மலர்கிறாளா என்ற கேள்வியை முதலில் வைப்போம், இந்த இடத்தில் ஒரு பெண்ணாவது தேர்வாளா என்றும் தெரியாது. காமம் பேசுதல் இந்திய அல்லது தமிழ்ப் பெண்களிடையே ஒரு நெருடலான விடயமாகவே ஆகிவிட்டது.
                    ஓர் ஆண் தன் பாலியற் தேவையை வெளிப்படையாகக் கேட்டு, ஒரு பெண்ணை அணுகுகிறான். ஆனால், ஓர் ஆணிடம் பெண், தன் உடல் தேவையை, தனது உடல் மொழியில் அல்லது பார்வையால் கூடத் தெரியப்படுத்தத் தயங்குவதற்கு என்ன காரணம்? திருமண ஜாதகத்தில் யோனிப் பொருத்தம் பார்க்கும் இந்தியச் சமுதாயம், என்றாவது பெண்ணின் உடல் தேவையின் சராசரி ஆசைக்காகச் சிந்தித்திருக்கிறதா?
                          தனது நியாயமான ஆசையை வெளிப்படுத்துவது வழி தனது குடும்ப வாழ்கையில் சிக்கல் ஏற்படும் என ஒரு பெண் யோசிக்கத் தொடங்கும்போது அந்த ஆசையைத் தியாகம் செய்யவே அவள் விரும்புகிறாள். அப்படியே, காமத்தைக் குறித்து அவள் வெளிப்படையாகப் பேசத் தொடங்கும்போது அதை ஆண்கள் எப்படி சீரணிப்பார்கள் என்ற ஆராய்ச்சிக்குப் போவதற்கு முன்னர், சக பெண்களுக்குள் காமம் குறித்தான உரையாடல்கள் எப்படி நடக்கிறது? அல்லது காமத்தைக் குறித்துப் பெண்கள் பேசிக்கொள்கிறார்களா? காமம் குறித்துப் பெண்களின் புரிதல் எப்படி உள்ளது உள்ளிட்ட கேள்விகளை அடுக்கும்போது, அங்கே தன் தோழிகளினாலே அவள் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகும் சிக்கலும் தோன்றுகிறது. சக தோழிமார்களே அவதூறுகள் அவள்மீது கட்டவிழ்க்கிறார்கள் என்பது நிதர்சன உண்மையாகும்.
   ‘முத்தன்ன வெண் முறுவல்
செவ்வாயும் முலையும்
அழகழிந்தேன் நான்
புணர்வதோர் ஆசையினால்
என் கொங்கை கிளர்ந்தது’
(”நாச்சியார் திருமொழி”)
என ஆண்டாள் பாடலில் வரும், பெண்ணிற்கான காம இச்சையை இந்தக் காலத்துப் பெண்களால் பதிவு செய்ய ஏன் முடியவில்லை? ‘அச்சமும் நாணும் மடனும் முந்துறுத்த’ என்பார்கள்.
                   காமத்தைப் பற்றி ஓரளவுக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், தனக்கு எதுவும் தெரியாது எனப் பெண்கள் பொய் சொல்வதற்கான காரணம் என்னவாக இருக்கும்? கணினி யுகத்திலும், ரெட்டை அர்த்தங்கள் கொண்ட சினிமா வசனத்திலும், முதலிரவு மற்றும் பாலியல் வன்முறை காட்சிகளிலும் உடலுறவுக் குறித்தான இச்சையைத் தெளிவாகவே காட்டிவிடுகின்றனர். பதின்ம வயதுப் பிள்ளைகளுக்கே உடலுறவு குறித்த விஷயங்கள் தெரியும்போது சில பெண்கள் ஒன்றுமே தெரியாது என நடிப்பதைக் கண்டுபிடிக்க முடியாத அறிவிலியாகவா ஆண் இருக்கிறான்? ஆனால், அதைதான் அவன் விரும்புகிறான் என்பது என்வரையில் நகைப்பான ஒரு விஷயமாகவே இருக்கிறது.
                  ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் கிளர்த்துதலுக்கு அப்பால் காமம் மனம் சார்ந்த விஷயமாக அமைகிறது. ஆனால், ஒரு எல்லைக் கோட்டுக்குள் வலிய தன்னை இருத்தி வைத்து கொள்வதுதான் பெண்ணின் மனநிலையாகத் தொடர்ந்து இருந்து வருகிறது. காமத்தைக் குறித்துப் பேசியவர்களில் ஓஷோ முக்கியமானவராகக் கருதப்படுகிறார். காரணம் ஓஷோ உடலை விடுதலை செய்யச்சொல்கிறார். காமத்தினால் உடல் வருந்தக் கூடாது என்பதை ஓஷோ வலுவாகப் பேசுகிறார்.
                      பேசவே படாத காமம் வன்மமாக மாறிவிடும் ஐயம் இருக்கிறது. இது எல்லாம் பெண்களுக்குத் தெரிந்திருந்தாலும் அவள் அதைப் பேசத் தவிர்க்கத்தான் செய்கிறாள். தங்களுக்குள்ளாகவே ஓர் அணையைப் போட்டு, முழுக்காமத்தையும் பார்க்காமலே மடிந்தும் போய் விடுகின்றனர். அண்மையில் காமம் சார்ந்த சில கவிதைகளைக் கவிதைச் சிற்றிதழ் ஒன்றுக்கு நான் வழங்கியிருந்தேன். அதை வாசித்த நண்பர் ஒருவர், நீங்கள் எப்படி அம்மாதிரியான கவிதைகளை எழுதலாம்? அதன் நோக்கம் என்ன?எல்லோரும் எழுதுகிறார்கள் என்பதற்காகத்தான் நீங்கள் ஏழுதுகிறீர்களா? பிறரால் கவனிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக எழுதுகிறீர்களா? எனக் கேள்விகளை எழுப்பினார்.
                       ஒரு பெண்ணுக்குச் சமுதாயத்தில் பிரச்சினை ஏற்படுகிறது, அவள் அதைத் தைரியமுடன் பேசுவதற்கு முன்வருகிறாள். ஒரு பெண்ணுக்குப் பசிக்கிறது; சாப்பிடுகிறாள். காதல் வயப்படும் ஒரு பெண் அதைக் குறித்து அதே காதலோடு பகிர்கிறாள். குழந்தையைக் கருவுறுவதிலிருந்து, பெற்றுக்கொள்வது வரை அத்தனையையும் தயக்கமே இல்லாமல் தெரிவிக்கிறாள். அவள் மலடியாக இருந்தாலும் அந்த வலியையும் பேசுகிறாள். இயற்கையைக்கொண்டாடுகிறாள். முரண்படுகிறாள். இவை எல்லாவற்றையும் போலத்தானே காமமும். ஏன் அதைப் பேசக்கூடாது என நண்பனிடம் கேட்டேன்.
‘மகுடிக்கு மயங்கும்
பாம்பென
ஆட்டி வைக்கிறது காமம்’
(படிகம், ஜூன் 2016)
              நீங்கள் இப்படி எழுதியிருக்கும் இந்தக் கவிதை மாதிரியான உணர்வுதான் உங்களுக்கு ஏற்படுகிறதா? என்று தொடர்ந்து அந்த நண்பர் கேள்வியை எழுப்பும் போது, அவர் என் மீது வைக்கும் பார்வையை நான் உணராமல் இல்லை. எனக்குப் பசிக்கும்போது சாப்பிட்டால் பசி மயக்கம் வராது. பசியோடு இரண்டு நாள் பட்டினி கிடந்து, பிறகு சாப்பிட்டால் மயக்கம்தான் வரும். அப்படித்தான் காமமும் என்றேன்.
              பெண்கள் காமம் குறித்துப் பேசுவதையே தயக்கத்தோடு பார்த்தால், அவள் அதிலிருந்து வெளிய வந்து எப்படி யோசிப்பாள்? ஒரு இரண்டாம் தர பார்வை தம்மீது விழும் என்ற மனத்தடையே அவளைக் காமம் குறித்துப்பேசவிடாமல் செய்துவிடுகிறது.
கன்றும் உண்ணாது கலத்தினும் படாது
நல் ஆன் தீம் பால் நிலத்து உக்கா அங்கு
எனக்கும் ஆகாது என்னைக்கும் உதவாது
பசலை உணீஇயர் வேண்டும்
திதலை அல்குல் என் மாமைக் கவினே
(குறுந்தொகை)
 நன்றி : ஆக்காட்டி 12

சாமம்

பகலில் ஒலிக்காத கடிகாரச் சத்தம்
பெரிதாகிப் பெரிதாகி….
அதை மட்டும் உற்றுக் கேட்கிறேன்
கதவு நீக்கி
குளிர் ஒதுக்கி
வானைத் திறந்து பார்த்தால்
அங்கு நிலவில்லை
நட்சத்திரங்களில்லை
கொஞ்சிச் சென்ற கன்னத்தின் தண்மை போன்றொரு
சிறு வெண்முகிற் துண்டு தன்னுமில்லை

கருங்கூடாரம் விரித்த இச்சாமம்
கதைகதையாகக் கேட்கிறது
முகம் முகமாய் மின்னித் தெறிக்கும் இந்த இரவும்
பேசித் தணிந்த குரலின் கனிவும்
எத்தனை சொல்லி என்ன?
என்னைச் சுற்றி மிதந்தலையும் இறகுகள்
இரகசியமாக வந்தலைகின்றன

நீங்கள் அனைவரும் உறங்கிவிட்டீர்கள்!
இப்போது, நேரம் அதிகாலை இரண்டு மணி 8 நிமிடங்கள்.

-தர்மினி-

 

சிறகுகள்

  • மோனிகா

woman-with-wings

ஆதித்தாயின் சிறகுகள்

பூமிக்கடியில் புதைந்துள்ளன,

கையிலெடுத்து முகர்ந்துபாரென

குறி சொல்லிப் போனான்

சாமக் கோடாங்கி.

சிறகுகள் என்பதற்கு,

புத்தகத்தில் பொத்தி வளர்த்த மயிலிறகும்

பட்டாம்பூச்சியின் பலவண்ண இறகுகளுமே

நானறிவேன்.

வளர்ந்த பின்னர் வரவேற்பறையில்

காஃப்காவின் கரப்பான்பூச்சி இறக்கைகள்

பார்த்து இரக்கம் கொண்டிருக்கிறேன்.

நெட்டி முறித்துக் களைத்த பின் யோசித்தேன்,

பிரிக்கவோ தரிக்கவோ ஒன்னாத

சிறகுகள் எனதுள்ளே துளைத்து வளர்வன.

நரம்புக் கானகத்தே

உணர்வுற்று மதர்த்த

விலங்குகள், சிறகுகள்.

விரிந்தும் மடங்கியும் வேட்கையூட்டும்

சிறகுகள் அகலாது என்னுள்.

The Matter of Time

serraஇரும்பை உருக்கி வளைத்து
இதுவொரு கலை

இடையுள்ள தூரம்
பிரிப்பதற்கும் இணைப்பதற்கும்

பற்ற முடியாத வெளி
நடுவில்

பாதை
எங்காவது தொடங்கும்
முடியும்.

இலக்குகளைச் சுமந்து
விலகிச் சிறு தூரத்திற் கிடந்து
எப்போதும் சமாந்தரங்களின்
மென் நுனியில் கவனம்

நுழையலாம்
வெளியேற
வழி தேடித் தொலையலாம்

இதுவுமொரு விளையாட்டு!

-தர்மினி-

வலிக்கிறது

kathe-kollwitz

எவனோ யாரையோ வஞ்சிக்கிறான் என்றபோதும்

இடுகாட்டில் எறியும் பிண நாற்றமாய்

வர்க்கம், பாலினம், சாதியைத் தரித்து

மானுடத்தை மருட்சியாக்குகிறான் அசுரன்

என்றபோதும்

ஷாப்பிங் மாலில் பிட்சா தின்றுக் கொண்டும்

ஆன்லைனில் ஆடைகள் வாங்கிக் கொண்டும்

இருத்தலைக் கழிக்க முடியாமல் உள்ள வரையில்

நான் வாழ்ந்து கொண்டுதானிருக்கிறேன்.

காலினால் மிதிபட்ட புற்கள் மட்டுமல்ல

அதைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும்

சப்பாத்திக் கள்ளிகளுக்கும் விருட்சமாகும்/ விருட்சங்கள் காணும்

கனவுண்டு.

ஏனெனில் கள்ளிகளில் பறவைகள் அடைக்கலம் தேடுவதில்லை.

அதீத சுயரூபத்தின் கற்பனைகளோடு

காயத் தலைப்படும் சூரியன்களை

விழுங்கி நிறமிழக்கச் செய்யும் தீக்கங்குகளை

உருவாக்க வேண்டியதில்லை.

அவை கங்குகளாக விதைக்கப்பட்டிருக்கின்றன

அச் சூரியன்கள் அறியாமலேயே.

– மோனிகா

(ஓவியம்: கதே கோல்விட்ஸ்)

 

பெண்ணுடல் அவமானத்திற்குரியதா?

14590391_10208799649726500_745831047132720086_n      பெண்களின் உடலைக் காட்சிப்படுத்துவது ஒரு வியாபாரமாகவே நடைபெறுகிறது. இன்னொரு விதமாக, பெண்ணுடலைக் கொண்டாடுவோம் என்ற கோஷமும் வைக்கப்படுகின்றது. ஆனால் எவ்விதமாக அவை வியாபாரமாகவோ போராட்டமாகவோ பெருமிதமாகவோ முன் வைக்கப்படுகின்றது என்பது கவனிக்கவேண்டியது.

மணிப்பூரில் ஆயுதப்படையினர் மனோரமா என்ற பெண் பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளாகி அவளது உடல் வீதியில் வீசி எறியப்பட்டது. இதற்கு எதிரான போராட்டமாக ‘இந்திய இராணுவமே எங்களையும் பலாத்காரப்படுத்து’ என்ற பதாகையோடு ஆயுதப்படையினரின் அலுவலகத்தின் முன் பெண்கள் நிர்வாணமாக நின்று நியாயம் கேட்டனர். தங்கள் நிர்வாணத்தையே ஆயுதமாக்கிய போராட்டமது. எதிர்ப்பைக் காட்டுவதற்கு பெண்கள் செய்த இப்போராட்ட வடிவம் பெண்களது எதிர்ப்பின் இன்னொரு வகைப்பட்டது.

நவீனமும் நாகரிகமும் பெருகி வரும் இக்காலம் தவறான வழிகளுக்காக தொழினுட்பசாதனங்களைப் பயன்படுத்துவதற்குமாகி விட்டது. கணினி-கைபேசிப் பாவனைகளின் தொழினுட்ப வளர்ச்சிகள் மேலும் மேலும் பெண்களது உடல்கள் மேலான வன்முறைகளைச் செய்வதற்காகத் தவறாக உபயோகிக்கப்படுவதைக் காண்கிறோம். என்னென்ன குற்றச்செயல்களை இவற்றை வைத்துச் செய்ய முடியுமோ அவையெல்லாம் அதிவிரைவாக இளைஞர்களால் கற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன. எவ்விதமெல்லாம் காட்சிப்படுத்தவும் பகிரங்கப்படுத்தவும் முடியுமோ அவ்விதமெல்லாம் பெண்ணுடல் மீதான அத்துமீறல் நடைபெறுகிறது.
இதன் பொருட்டுக் குற்றவுணர்வற்றவர்களாக இவர்கள் செய்பவை பெண்களது தற்கொலைகள் வரை சென்றுவிட்டது. இது பெண்களது உளவியலில் பெருந்தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றது. பெண்கள் தம்மையிட்டு வெட்கப்படுவதற்கும் குற்றவுணர்வு கொள்வதற்கும் காரணங்கள் உண்டா? இச்சமூகத்தில் அவளை அவமானப்படுத்துவதற்கு ஒரு வழியாகவே ஒட்டி-வெட்டி படங்களை உலவவிடும் ஒரு குற்றம் நடக்கின்றது. நடிகை, எழுத்தாளர்,பேஸ்புக் பதிவுகளை இடுபவர் …என்று எவரை முன் வைத்தும் இந்நிர்வாணப் படங்களைப் பரப்புவது அவர்களை மிரட்டுவதற்கு இலகுவான வழியாகிவிட்டது. பரவலாக நடைபெறும் பெண்களது உடல் மீதான இணைய அத்துமீறல்கள் காரணமாக மனவுளைச்சல் அடையும் பெண்களின் நிலைகள் வெளியே தெரிய வருவது குறைவு.அவர்கள் சட்டத்தை நாடுவதும் கூட குறைவு.பெண்களது தற்கொலைகள் தான் இவை போன்ற குற்றங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. இவை தெரிய வருவதற்காகவும் அப்பெண்கள் தங்களை நிரூபிப்பதற்காகவும் உயிரைவிட வேண்டுமா?
கிட்டத்தட்ட இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக , எழுத்தாளர் ஒருவரது முகத்தை வேறொரு பெண்ணின் நீச்சலுடை அணிந்த உடலோடு இணைத்து இணையத்தில் உலவவிட்டிருந்தனர். இதன் மூலம் மனஞ் சோர்வடையச் செய்தல் தான் அதைச் செய்தவர்களின் குறிக்கோள். இதன் மூலமாக அவரது சுதந்திரமான எழுத்தை அச்சுறுத்தி விட்டதாக அவர்கள் கற்பனை செய்தது மடமைத்தனம். சில மாதங்களின் முன் சேலத்தைச் சேர்ந்த வினுப்ரியா என்ற பெண்ணுடைய தற்கொலைக்குக் காரணமே மாஃபிங் செய்யப்பட்ட அவரது நிழற்படம் தான் என அறிவோம். புகார் கொடுக்கப்பட்ட போதும் பொலிஸார் அதற்கான நடவடிக்கை எடுக்காததும் லஞ்சம் கேட்டதும் மாபெரும் குற்றங்களென்றால்…தன் பெற்றோர் தன்னை நம்பவில்லை என்பதும் கூட அவரது தற்கொலையைத் துாண்டியது. இவை போலத் தொடர்ச்சியாக தமது விருப்பங்களுக்கு இணங்க வைக்கவென ஆண்களால் மிரட்டப்பட்டு அமைதியாகிவிடும் செயல்களும் நடந்தபடியிருக்கின்றன. நாம் உதாரணங்களைச் சொல்லிவிட்டுப் போவது இலகுவானது. ஆனால், அவற்றைக் கணக்கில் கொள்ளாமல் புறக்கணித்துவிட்டுப் போகுமளவு பெண்கள் இதை எதிர்கொள்ளவும் வேண்டும்.
இந்நிழற்பட-ஒளிப்பட வன்முறையும் ; பெண்ணைப் பாலியல் வன்முறையால் வெற்றி கொண்டதாக அவளை அவமானப்படுத்திவிட்டதாக ஆண்கள் நினைத்துக் கொள்வதைப் போன்றதே.
நண்பர்களது வட்டமான பேஸ்புக்கில் பகிரும் நிழற்படங்களில் பெண்கள் தங்கள் முகங்களைக் காட்டவும் அச்சப்படும் நிலையே தான் உள்ளது. பெண்ணின் முகம் கூட நிழற்படமாக இருப்பது ஆபத்தை ஏற்படுத்திவிடும் என்ற மனநிலையை ஏற்படுத்தியது எது ? இன்று பலரது கைகளில் அந்த முகத்திற்குப் பொருத்தமாக இன்னொரு உடலைப் பொருத்திவிடும் நுட்பம் விளையாடுகிறது. இதையெல்லாம் அறிந்திருந்தாலும் பொதுவெளிக்கு வருவதும் படங்களை வெளியிடுவதும் பெண்கள் மேலான பிழையாகவே இன்னுமின்னும் சொல்லப்படுகின்றது. பெண்கள் வீட்டுக்கு வெளியே போனால் பாதுகாப்பில்லை என்று சொல்லி வந்தவர்கள், இப்போது முகத்தைக்காட்டாதே! முகப்புத்தகம் வைத்திருக்காதே! என்கிறார்கள். பெண்கள் தங்கள் சொந்த முகங்களைக் காட்டவே யோசிக்கவேண்டும் என்ற அறிவுரை தான் வழங்கப்படுகின்றது. மீண்டும் மீண்டும் பெண்கள் மீதே தவறுகளைச் சுமத்தி விடுகின்றனர். இவர்கள் எம்மை எப்படி அவமானப்படுத்திவிட முடியும் என ஒவ்வொரு பெண்ணும் உறுதியோடு இருப்பது தான் இவ்விணையக்குற்றங்களை எதிர்கொள்ளத்துணிச்சலைத்தரும்.
இங்கு ஆண்கள் எந்த விதத்திலும் தங்களைத் திருத்திக் கொள்ள மாட்டார்களா ? அவர்களது தவறான எண்ணங்கள் பற்றிச் சிந்தனை தேவையில்லையா ? ‘எப்போதும் அவர்கள் அப்படித்தான். பெண்கள் தான் ஒதுங்கிப்போக வேண்டும்’ என்ற சமூகத்தின் மனநிலை காலத்துக்குக் காலம் வெவ்வேறு விதமாக வெளிப்படுகிறது. பெற்றவர்கள் சகபெண்ணை மதிப்பதைக் கற்பிக்க வேண்டுமென்பதைப் போலவே கல்வி நிலையங்களும் சிறுவயதிலிருந்தே இருபாலாரும் சமம் என்ற மனநிலையைப் புகுத்த வேண்டும்.பெண்ணின் உடல் மிரட்டுவதற்கும் துன்புறுத்துவதற்குமானதல்ல என்பது சிறுவயதிலிருந்தே மனதில் பதியவேண்டிய கருத்து.

இணையவெளியில் ஒரு பெண்ணின் நிர்வாண உடலைக் காட்சிப்படுத்துவது அவளை எங்ஙனம் அவமதிப்பதாகும்? அதற்கு அவள் ஏன் வெட்கப்படவேண்டும் ? எதற்காகத் தற்கொலை செய்ய வேண்டும் ?அவளது குடும்ப உறுப்பினர்கள் அவமானமாக அதை ஏன் கருதவேண்டும் ?அதை ஆபாசம் என்று எதற்காக மற்றவர்கள் பேசவும் எழுதவும் செய்கின்றனர். பழிவாங்கவும் பழிக்கவுமாக ஓர் உடலை உலவ விடுபவர்கள் தான் அதையிட்டு வெட்கப்படவேண்டும். மார்ஃபிங் செய்வது ஒரு குற்றம். அதைவிட்டு உண்மையாகவே ஒரு பெண் குளிப்பதையோ அல்லது தனக்கு விருப்பமான ஒருவரோடு சுதந்திரமாக இருப்பதையோ பார்ப்பதும் பதிவுசெய்வதும் பகிரங்கப்படுத்துவதும் பற்றி அந்த ஆண்கள் தான் வெட்கப்படவேண்டும். தனது உடலை எதற்காக ஒரு பெண் அவமானமாக உணர வேண்டும் ?பிறரது அந்தரங்கத்தில் தலையிடுவதை, அதை மற்றவர்களிடம் பகிர்வதைப்பற்றி நாண வேண்டியவர்கள் அதைச் செய்பவர்கள் தான்.
தன்னுடலைக் காட்சிப்படுத்திவிட்டார்கள் என ஒரு பெண் மனம் உடைந்து போவது உயிரை இழக்கவும் துணிவது இதெல்லாம் அந்தக் குற்றவாளிகளை இன்னுமின்னும் வளர்க்கின்றது.
மனிதர்கள் நிர்வாணிகள் என்பதும் காமம் இயல்பானதென்றும் எல்லோரும் அறிவர். மார்ஃபிங் செய்யாத ஒரு படத்தைக் கூட இணைய வன்முறை பரவ விட்டால் அதை அப்பெண்ணும் குடும்பமும் அலட்சியம் செய்வது தான் சரியானது. அவளது உடலைப் பகிரங்கப்படுத்துவதன் காரணம் அவமானப்படுத்துதல் தானென்றால் அது என்னை அவமானப்படுத்தவில்லை எனப் பொருட்படுத்தாமல் கடந்துவிடுதல் ஒவ்வொரு பெண்ணும் உறுதியாயிருக்கச் செய்யும். அதே நேரத்தில் இம்மீறல்களைச் செய்பவர்களைத் தண்டனைக்குட்படுத்துவதில் முனைப்பாகச் செயற்படுதல் வேண்டும். அவர்கள் குற்றவாளிகளாக ஒருவரது அந்தரங்கத்தில் நுழைந்தவர்களாக தம்மை உணர்ந்து வெட்கப்படவேண்டும். இவ்வாறான காட்சிப்படுத்தல்களைக் கொண்டு பெண்களை விமர்சிப்பவர்களும் இதையெல்லாம் செய்து பெண்களை அவமானமுறச் செய்யலாமென்று நினைப்பவர்களும் அவரவர் நிர்வாணங்களைக் குளியலறைகளில் – தம் படுக்கையறைகளில் தரிசிக்கின்றனர். மருத்துவமனைகளில் தம் உடலின் பெறுமதியை உணர்ந்தவர்களாகின்றனர். தங்கள் குழந்தைகளின் நிர்வாணங்களை உச்சிமுகர்கின்றனர்.

நிர்வாண உடல் எனதே ! அதைப் புனைந்து இரசிப்பதும் பொதுவெளியில் வைப்பதும் பிறரது அந்தரங்கத்தில் தலையிடும் உனக்கே அவமானம் !! உனது அநாகரீகம் !!!
எனப் பாதிக்கப்படும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் தெளிவாகச் சிந்தித்து இது போன்ற செயல்களை அலட்சியப்படுத்தவேண்டும். ஒரு பெண்ணின் உடல் ஏன் ஆபாசம் எனச் சொல்லப்படுகிறது ? அவ்வாறான ஒரு நிழற்படமோ ஒளித்தொகுப்போ வெளியாகும் போது அதை ஆபாசப்படம் என்றோ ஆபாச வீடியோ என்றோ எழுதுவதைப் பத்திரிகைகளும் இணையங்களும் பேஸ்புக் பதிவர்களும் தவிர்க்கவேண்டும். ஆபாசப்படம் எனப் பேசுவதை நாம் நிறுத்தவேண்டும்.
ஒரு நிழற்படங்காரணமாகவோ ஒளிப்பதிவு காரணமாகவோ வெட்கித்துப்போய் சாக வேண்டுமெனப் பெண்கள் நினைப்பதை அடியோடு நிறுத்தவேண்டும். எமது உடல் பற்றிய பெருமிதங்களோடு இவர்களை எதிர்கொள்வது தான் இப்போது நாம் செய்ய வேண்டியது.
தர்மினி
நன்றி : ஆக்காட்டி -12