ஏழ்மையெனப்படுவது யாதெனில்…

-மோனிகா-

எட்டு நாள் பட்டினி
அகத்திக் கீரை பறித்துவந்து
அம்மா புகட்டுவாள்.

துணிமணி கிழிய
பழைய
பட்டுச்சேலை கிழித்துப் பாவாடையாக்கி
பளபளக்கச் செய்வாள்.

பசியோ, தாகமோ…
பகல் முழுதும் விளையாட்டு,
இரவில் பாட்டென..
எல்லாக் காலமும்
நல்லாய்ப் போகும்.

ஏழ்மையை உணர்ந்தது….
எட்டாம் வகுப்பில் வரலாற்றுப் புத்தகம்
திருடிய போதுதான்.

இருள் மிதக்கும் பொய்கை : புரிதலும் பகிர்வும்-கவிஞர் அனார்

anar// கொஞ்சம் சம்பிரதாயமாக
கொஞ்சம் இடைவெளியோடு
கொஞ்சம் விருப்புக் குறிகளோடு
கொஞ்சம் நடித்தபடி
கொஞ்சம் யாரோ போல
பழகுவதற்கு நாம் பழகலாம் //இது தர்மினியின் தொகுப்பிலிருக்கின்ற கவிதை. தற்செயலான நிகழ்வுகளை பிரதிபலிப்பனவாக தர்மினியின் பல கவிதைகள் “இருள் மிதக்கும் பொய்கை“ தொகுப்பில் காணப்படுகின்றன.

இலங்கை தமிழ் இலக்கியத்தின் தீவிரப் படைப்பிலக்கியத் தளங்களில் ஈடுபடுகின்ற பெண்களது பங்களிப்பானது பல்வேறு காரணிகளால் முக்கியத்துவங்களை கொண்டமைந்துள்ளது. 80களில் எழுதிய பெண்களை முன்னோடிகளாகக்கொண்டு, 90களில் மிகப் புதிய எழுச்சியோடு தமிழ், முஸ்லீம் பெண்கள் கவிதைத் துறையில் வளர்ந்தனர்.

2000 ஆண்டுகளின் பின்னர் பெண்கள் தங்களின் பல்வேறு வகைமையான சுயம் சார்ந்த சிந்தனைப் போக்குகளை கையாண்டனர். பெண்ணியம், பெண் அரசியல், பெண் உடல் அரசியல் என தங்களது எழுத்து வன்மைகளை நிலை நிறுத்தி வருகின்றனர்.

புலம் பெயர்ந்து எழுதுகின்றவர்களை நாம் இன்னும் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டியுள்ளது. இங்கே ஆண்கள் புழங்குகின்ற இதே இலக்கியத் தளத்தில்தான் பெண் எழுத்தும் இயங்குகின்றது, சவால்களையும் சந்தித்து வருகின்றது.

இலங்கைப் பெண்கள் தம்முடைய நிலத்தில் இருந்தபடியும் அதற்குள்ளேயே அகதிகளாக்கப்பட்டு உலகின் பல நாடுகளில் சிதறியும் காணப்படுகின்றனர். அவர்களது கவிதைகள் அநீதிக்கு எதிராக, நூதன ஒடுக்கு முறைகளுக்கு எதிராக கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. ஆயினும் சமகாலப் பெண் கவிதைகள் அனைத்தையும் ஒற்றைத் தன்மையான குரலாக நாம் அடையாளப்படுத்திக் காணமுடியாது. ‘சமகாலம்’ என்பது கடந்த காலத்தின் பல நிலைப்பாடுகளில் இருந்து முற்று முழுதாக மாறி, வேறொன்றாக எம்முன் நிற்கின்றது.

//யாவற்றையும்விட
அதிகமாய் நேசிக்கும் உம்மிடம் கேட்கிறேன்
நேரிலொரு நாள் சந்தித்தால்
கைகளைக் குலுக்குவதா?
கன்னங்களில் முத்தமிடுவதா?
கட்டியணைப்பதா?
அல்லது
கசிந்துருகும் இப்பொழுதுகளின் சாறெடுத்து
வாழ்வின் துளியொன்றாக்கி
அதைக் குடித்துவிடலாமா? // என தர்மினி கேட்கிறார்.

எது ஒரு பெண்ணை எழுத வைக்கின்றது? அவளை இத்தனை வலிமையானவளாய், அபூர்வமானவளாய் மாற்றக்கூடிய எழுத்தை எழுத எது அவளை முன்தள்ளுகின்றது? எத்தகைய ‘கனல்’ பெண்ணுக்குள் இருப்பது? ஏன் அவள் தன்னைக் கொண்டாட விளைகிறாள் என்ற கேள்விகளுக்கெல்லாம் விடைகளை பெண்களது கவிதைகளில் ஒருவர் கண்டுகொள்ளலாம். அதற்கு நிச்சயம் தொடர்ந்த வாசிப்புப் பயிற்சியும், பன்முகத் தேடலும், ஆழமான புரிதலும் அவசியமாகின்றது.

பண்பாட்டுப் பொறிகள் கொண்ட மொழியிலிருந்து தன்னைத் துளைத்து வெளியேற்றுகின்ற பெண்களால் எழுதப்படுகின்ற கவிதைகள் மிகுந்த தாக்கத்தை கொண்டிருக்கின்றன.

14311319_10208528880917449_2759588307504967964_oதர்மினியின் மற்றொரு கவிதையின் சிறு பகுதி,

// அடையாளங்களற்ற நான்
அதை நினைப்பதிலோ நடுக்கம் எழுகிறது
தலையைப் பிடித்தாட்டும் கைகள் ஆயிரம்
நாடுமில்லை
இது என் பெயருமில்லை
அடையாளங்களற்ற நான்
அகதியுமில்லையாம்
உயரக்கட்டடத்தின் உச்சியிலிருந்து
படிகளின்றி இறங்க
யாருமற்ற காட்டுக்குள்
என்புகளைப் பாம்புகள் நொறுக்குகின்றன
முன் குவிந்த ஆடைகளிலிருந்து
எதுவொன்றும் அணிய முடியவில்லை
கடிகார முட்களின் வேகம்
குரூரத்தைக் குத்துகிறது
அந்தரித்த நித்திரையில்
அடிக்கடி ஒரு பொலிஸ் வருகிறான்
அதுவல்லாப் போதில்
அந்நியம் சுற்றிக்கிடக்கிறது //

கவிதை என்பது வாழ்தல் என்றானபின் அதற்குரிய சவால்களும் தோண்றிவிடுகின்றன. ஒரு ஆண் எதிர்கொள்ளச் சாத்தியமற்ற பல நெருக்கடிகளை எழுதுகின்ற பெண் எதிர்கொள்ள வேண்டி ஏற்படுகின்றது. உலகின் முதல் பெண்ணான ‘ஹவ்வா’ வின் முதல் மாற்று அனுபவமே, ‘இப்லீசை’ அதாவது சாத்தானை எதிர்கொண்டதுதான். அது தான் ஒவ்வொரு பெண்ணினதும் அனுபவமுமாகும்.

குறைந்தபட்சம் ஒரு சாத்தானையேனும் அவள் எதிர்கொண்டே ஆகவேண்டும். இலக்கியத்தில் ஈடுபடுகின்றவள் எனில் அது அதிகபட்சமாகிவிடும். தர்மினியும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. பரிச்சயமான, இயல்பான மொழியில் அக உணர்வுகள் வெளிப்படும் கவிதைகளை எழுதுகின்றார். அவரது கூண்டு என்றொரு கவிதை இப்படி இருக்கிறது.

// விரிந்த வானத்தின் மிகுதியை
வரைந்து தரக் கேட்கலாம்
கைகளைப் பிடித்துக்
கடலலைகளில் ஏறலாம்
கொட்டுண்ட நட்சத்திரங்களைப்
பொறுக்கவும் கூப்பிடலாம்
அதிசினத்தின் மிருகமொன்றைப் புனைந்து
அவள் இரத்தத்தை ருசிக்கலாம்
எங்கிருந்து வந்தாயென்று
இடைக்கிடை கொஞ்சலாம்
பெருஞ் சண்டை முடிந்த இரவில்
அறியாத் தீண்டலில் நேசமாகிவிடலாம்
இதுவரை எவரிடமும் பேசாத எதையும் பேசலாம்
ஆனாலும்
அவ்வப்போது இளவரசியாய்
நான் மாறிவிடும் காலங்களில்
எவனாவது ஒருவன் பூக்களோடு வருகிறான்
அவனை அறிமுகஞ் செய்யும் போதெல்லாம்
இவனொரு கூண்டை வாங்கி விடுகிறான் //

என்னைப் பொறுத்தவரை இறப்பின் பின்னரும், பிறப்பின் முன்னரும் இருக்கக்கூடிய அரூப உயிராக கவிதையைக் காண்கிறேன். சில சமயம் ஐம்பூதங்களும் ஐம்புலன்களும் சங்கமிக்கின்ற செயல்பாட்டு வடிவமாக. மேலும் மொழியின் ஆகச்சிறந்த வெளிப்பாடாக. ஆனால் அதனைக் கையாள்பவர்களிடமுள்ள திறனைப் பொறுத்தே இக்காலங்களில் கவிதைக்குரிய கணிப்பீடுகளை முன்னெடுக்க முடியும். எல்லையற்ற ஒன்றை எப்படி வரையறை செய்வது? அந்தவிதமான அளவு கோல்களையே முழுமையாக செயலிழக்கச் செய்வதுதான் கவிதையாகும்.

தர்மினியின் கவிதை ஒன்றின் தலைப்பு,

// தற்செயலான நம்சந்திப்பின் புள்ளியை பெரிதாக்கலாம் // என்பதாகும்.

இந்த சபைக்கும் அதனையே என் நம்பிக்கையாக முன்வைக்கிறேன்.

(23.09.2016 இல், அக்கரைப்பற்று TFC அரங்கில் நடைபெற்ற இலக்கிய நிகழ்வில் வாசிக்கப்பட்ட சிறு குறிப்பு)

மரியா

-புஷ்பராணி –

CC BY-NC-ND Bruno Monginoux www.photo-paysage.com www.landscape-photo.net

ந்த   மரத்தைப்  பார்க்கவே  எனக்கு  ஆச்சரியமாயிருந்தது. குளிர்  காலத்தில்  மொட்டை மரமாக …குச்சி  குச்சியாயிருந்த   கிளைத்  தடிகள்  எல்லாம்  ,நிரம்பி வழிந்து  பூத்துச்  செழித்திருக்கும்  இந்த  அதியற்புதக்  காட்சியை   என்  நாட்டில்  நான்  பார்க்கவேயில்லை. இலைகள்  இருப்பதே தெரியாமல்  விரிந்து  படர்ந்திருந்த அம்மரத்தில்   பூத்துக் குலுங்கிப்  பரந்திருந்த  நாவல் நிறப்  பூக்கள்  இலைகளே என்னும்படியாக நிறைந்திருந்த கொள்ளையழகு , மனது  வழியும்   மகிழ்ச்சியலைகளை என்னுள்  ஊற்றித் தெளித்தது. அதில் ஒரு கொப்பை ஒடிக்க முயன்று எம்பிக் கொண்டிருந்தேன். ‘பூச்சாடியில்   வைத்தால்  அழகாயிருக்கும் …’ மனம்  குதூகலித்தது. ‘Bonjour’ என்ற குரல் கேட்டுத்  திரும்பினேன். தன் வீட்டின்  வெளிக்கதவைப் பிடித்தபடி பிரெஞ்சுக்கார  வயோதிபப் பெண்ணொருத்தி முகம்  முழுக்கச்  சிரிப்பாக   நின்றாள்.பதிலுக்கு  நானும்  வணக்கம் சொன்னேன்.
                பூமரத்தின் மீது படிந்திருந்த என் கண்களை மீட்டு அந்தப் பெண்ணின் மீதே என் பார்வையை ஓடவிட்டேன்.  வற்றிச் சுருங்கியிருந்த அந்த முகத்தில் வயோதிபத்தின்  எல்லைக்குள்   விழுந்து விட்ட போதிலும் ,மலர்ந்து சிரிக்கும்   கண்கள்…மடிப்புக்குள் சிக்கித்  தவித்தும் ,அழகான உதடுகள் …’அடடா….இந்தக்கிழவி இளமையில் பேரழகியாய்  இருந்திருக்கவேண்டும். ‘என்ன பூக்கள்  மீது அவ்வளவு விருப்பமா?’ என்ற  கிழவியின்  குரல்  என்  நினைவோட்டத்தை நிறுத்தியது. ம் …பூக்கள் என்றால்   விருப்பம்தான். சிரித்தபடி  சொன்னேன்.  கிழவி  தன்  வீட்டுக்கு  முன்பிருந்த  செடிகளில்  இருந்து  இரண்டு  ரோசாப் பூக்களைக்  கொண்டுவந்து  என்  கையில்  வைத்தாள். ‘முன்பின்  தெரியாத  எனக்குப் பூக் கொடுக்கிறாளே…’வியப்பில்  முகம்  மலர்ந்து,”merci” என்றேன்.
               நான்  வேலை  செய்யுமிடம்  வீட்டிலிலிருந்து   பெரிய  தூரமில்லை. நடந்துதான்  வேலைக்குப்  போய்  வருவேன்.  போகும் வழியில் , அந்தவீடு  தாண்டித்தான்   போகவேண்டும். அதிகாலையில்   இருவரும்  ,ஒருவர்  பார்வையில்   மற்றவர்  படமாட்டோம்.  வேலை  முடிந்து   வரும்போது  திரும்பும்  வேளை ,என்னையறியாமலே .  வீட்டுப்பக்கம்   கண்களைச்   சுழற்றுவேன் …றேந்தை  பின்னிக்கொண்டு   கதிரையில்   இருக்கும்போதோ   …பூச்செடிகளுக்குத்    தண்ணீர்  ஊற்றிக்கொண்டு…அல்லது   வேறு  ஏதாவது   வேலைகளில்  ஈடுபட்டிருக்கும்போதோ   கிழவியைப்  பார்த்துவிடுவேன். கிழவி  என்னைக்  கண்டு  சிரித்துக்கொண்டே முன்பக்கம் வந்து  நிற்பது   வாடிக்கையாய்  விட்டது.என்  கால்களும்  தானாகவே நின்றுவிடும் ….இருவரும் பேச  ஆரம்பித்து விடுவோம்.இந்தப்  பேச்சுகளிடையே தான்  இருவரும்  பெயர்களைப்  பரிமாறிக் கொண்டோம்.’ராணி…’என்று  மரியா   என்னைக்  கூப்பிடும்  தொனியே   வித்தியாசம் தான்.
       மரியாவின் வீட்டுக்குப்  பக்கத்து  வீடுகளிலெல்லாம்  வயது  சென்றவர்கள்தான்  வசிப்பதைக்  கவனித்தேன்.  நான்  திரும்பும்  வேளைகளில்  இளம்  வயதினரையோ சிறு  பிள்ளைகளையோ   நான்  பார்த்ததேயில்லை. சிலவேளை மாலை நேரமாகியபின் வேலை  முடிந்தோ  பள்ளிவிட்டோ   பிந்தி  வரக்கூடும்.   எங்கள்  நாட்டில்  பென்சன்   எடுத்தவுடன்  பெரும்பாலான  ஆண்கள்  பேப்பர்  படித்துகொண்டு   வாசலில்  உட்கார்ந்திருப்பதையே  கண்டு பழகிப்போனஎனக்கு ,இங்குள்ள  வயோதிபர்களின்   சுறுசுறுப்பு   ஆச்சரியம் தரும். எழுபது, எண்பது வயது  கடந்தும்  உடல்  வலுவை மேலும் பெருக்கச்  சைக்கிள்  ஓட்டிக்கொண்டோ…அல்லது நீச்சல்   வேறு  விளையாட்டுகள்  என்று   முடிந்தவரை  தம்மை  உற்சாகமே   வைத்திருப்பார்கள்.  மரியாவின்  வீட்டுக்குப் பக்க  வீடுகளில்  குடியிருக்கும்  எல்லோரையும்  ஏதாவது  வேலைகளுடன் தான்  அநேக  மாலைகளில்  பார்த்திருக்கின்றேன்.  கீழே  பெரிய  ஏணி   நிறுத்தியிருக்கும் பார்த்தால்…. மேலே  ஒரு  கிழவர்   பெயிண்ட்  அடித்துக்கொண்டிருப்பார். இன்னோர்   வீட்டைப் பார்த்தால் ஓடுகளின் மேலே ஏறிநின்று  வேறொரு  கிழவர்  ஏதோ திருத்திக்கொண்டிருப்பார்…வேறு   இன்னொரு  வயோதிபர்   புற்கள்  வெட்டிக்கொண்டிருப்பார் ..தங்கள்  தங்கள்  வேலைகளைத்  தாங்களே   செய்வதால்   இந்த  நாட்டில்  சுறுசுறுப்பு   என்பது   பார்க்குமிடமெல்லாம்  நிறைந்து   எம்மையும்   குந்தியிருக்க  வைக்காது  உசுப்பேத்தும்.
         lonly
எனக்கும்   மரியாவுக்கும் இடையிலான  பேச்சு நெருக்கம்  அதிகமாகியது. எனக்காக  மரியா  காவல்  நிற்பதும், கிழவியை  எதிர்நோக்கி  என்  கால்கள்  நடையை  நிறுத்துவதும்  ஒரு  கடமை போலாகிவிட்டது.
“உன்னோடு  யாருமே  இல்லையா?”
 ‘இல்லை   இப்போது   கனகாலமாகத்    தனியாத்தான்   இருக்கின்றேன்.’
உனக்குப்  பிள்ளைகள் …. கணவன்  …..?”கொஞ்சம்  தயக்கத்துடன்தான்   இதைக்  கேட்டேன்.
‘என்  கணவன்  இறந்து  பத்து வருசமாச்சு. எனக்கு  ஒரு மகளும், இரண்டு  மகன்களுமாக மூன்று  பிள்ளைகள்.  எல்லோரும்  தூரத்தில்  வசிக்கின்றார்கள்.’  சட்டெனப்  பதில்  வந்தது.
‘எனக்கு  ஐந்து   பேரப்பிள்ளைகள்’ மகிழ்ச்சி  தெறித்தது கிழவியின்  கண்களில்…
“அவர்கள்  உன்னைப்  பார்க்க வருவதில்லையா?”
‘அவர்கள்  மிகத்  தூரமாக இருப்பதால்  அடிக்கடி  வர  முடியாது. ஆனால் கிறிஸ்துமஸ் , புதுவருடப்பிறப்பு ஆகிய   விசேடங்களுக்கு எல்லோரும்  ஒன்றாக  வருவார்கள்.’புன்னகையுடன்  கிழவி  தொடர்ந்தாள் …
‘அவர்கள்  ஒவ்வொருவராகப்  பிரிந்து  சென்ற போது  என் மனம் துவண்டது உண்மை…இப்போது  எல்லாம்  பழகிவிட்டது.’
என்னதான்  கிழவி   புன்னகை  மாறாமல்   சொன்னபோதும் ,ஒரு  கருமை  முகத்தில்  ஓடி  மறைந்ததைக்  கவனித்தேன்…
‘தினமும்   எல்லோரும்   டெலிபோன்   எடுப்பார்கள். என்  உடல் நலம்  பற்றிக்  கேட்பார்கள்.இதுதான்  என்  இப்போதைய மகிழ்ச்சி.’
டெலிபோனுக்கூடாகத்  தன்  பிள்ளைகளையும், பேரப்பிள்ளைகளையும்  தழுவிப் பேசுவது  போன்ற  பெருமிதம்  மரியாவுக்கு.ஆனால் ,கேட்டுக்கொண்டிருந்த  எனக்கோ ஆற்றாமை  பெருகி . ..என்னுள்ளே   பதறும்   பயமொன்று…முளைத்து   வெருட்டியது.”என்  வயோதிபக்  காலமும்  ,இப்படித்தான்  இங்கே   இருக்குமோ ?” சஞ்சலத்தோடு   வீடு  வந்து  சேர்ந்தேன்.
        அன்று  முழுவதும் வீட்டு வேலைகளிலும்  கைகள்  தடுமாறியே  ஈடுபட்டன. மனதில்  கவ்விய  இருள்  உடலெங்கும்  கலந்தது போன்ற ஒருவித  பரிதவிப்பு.ஒருவரையொருவர்  சார்ந்திருக்கத் தேவையில்லாத     பொருளாதாரச்  சுதந்திரம் ,இங்கு  எப்படியெல்லாம்  உறவுக்களைப்  பிரித்துத்  தனித்தனித்  தீவுகளுக்குள்  தள்ளுகின்றது.குறிப்பிட்ட  வயதுக்குமேல் பெற்றோருடன்  பிள்ளைகளும், பிள்ளைகளோடு பெற்றோரும்  இருக்க  முடியாமல்  இந்த  நாட்டின்  பொருளாதாரக்  கணக்குப் பார்த்தலும் பெரும்  தடையாகின்றன.  இதுதான்   ,இங்கு  எல்லோரையும் ‘தனித்து  இருப்பதே  மேல்’ என்ற  முடிவுக்கும் தள்ளுகின்றது. இது  சரியா?தவறா?என்று ஆராய நான்  முயலவில்லை. ஆனாலும் மனக் கிலேசத்தை ஒரு நிலைப் படுத்த முடியவில்லை.
       எனது  வீட்டுக்குக் கொஞ்சம்  தள்ளியிருக்கும் லீலாவின்  அம்மாவையும் ,அப்பாவையும்  நோர்வே,கனடா, லண்டன் ,பிரான்ஸ் ஆகிய  நாடுகளில் வசிக்கும்  பிள்ளைகள்  பார்ப்பதற்குக்  கூப்பிட்டிருந்தார்கள்.எல்லா  இடங்களுக்கும் போய் விட்டுக்  கடைசியாக  பிரான்சிலிருக்கும்  லீலா  வீட்டுக்கு   வந்தார்கள். இங்கு  வந்தபின்  இந்த   நாட்டிலேயே  தங்குவதற்கான  அலுவல்களில்  மகள்  முனைந்தபோது அம்மா  ஒரேயடியாக  மறுத்துவிட்டார்.’இதுவும்  ஒரு  நாடே? சூனியம்  பிடிச்ச  நாடு..எங்களுக்குப்  பாசையும்  தெரியாது  …இடங்களும்  விளங்காது   ..வீட்டுக்குள்ள  அடைஞ்சு   சுவரைப்  பார்த்துக் கொண்டிருக்க   ஏலாது…நாலு  சனங்களைப்   பார்க்காமல்   …கோயில்  குளத்துக்குப்  போகாமல்  ..இந்தக்  குளிருக்குள்ளை   இருக்க   என்னால்  முடியாது…” என்று  அம்மா  நாலு  கால்களில்  குதித்துக்  கூத்தாடி  இலங்கைக்குத்   திரும்பியே  விட்டார்கள்.  இப்படிப் பல  சம்பவங்கள்   கேள்விப்பட்டிருக்கின்றேன். அவர்களுக்கு  இங்குள்ள  தனிமை  பிடிக்காது.தெருவுக்குத் தெரு ..சந்தைகள் ,கோவில்  குளமென்று  குந்தியிருந்து   விடுப்புப்  பேசி  மகிழ்ந்தவர்களுக்கு இங்கிருக்க  எப்படிப்  பிடிக்கும் ?…ஆனால்,   இங்குள்ளோர்  தங்களை   யாரும்  தொந்தரவு  செய்வதை விரும்புவதேயில்லை. அடுத்தவரது  விடுப்புப்  பேசுவதிலும்  மினக்கெடுவதில்லை. எனவே தனித்து  இருப்பதென்பது அவர்களுக்கு எவ்வித  உறுத்தலையும்   கொடுப்பதில்லை. அதுவே  அவர்களுக்கு  நாளடைவில்  பிடிக்கவும்  செய்கின்றது.
        அன்று  சனிக்கிழமை  …லீவுநாள்..என்  வளர்ப்பு  நாய்  டெய்சியைக்  கூட்டிக்கொண்டு  வெளியே  போனேன்.  மற்ற  நாட்களில்   என்  மகள்தான்  கொண்டுபோய்  வருவாள்.   மரியாவின்  வீட்டு  வழியாக  வரும்  பொழுது ,கிழவி  குடு குடுவென  வாசலுக்கு  ஓடிவந்தாள்…முகமெல்லாம் சிரிப்பாக.சிரிப்பில்லாமல்   மரியாவை   நான்  ‘பார்த்ததேயில்லை.
‘இது   உன்னுடைய   நாயா…?’
“என்னுடையதுதான்…ஏன்  இப்படிக் கேட்கின்றாய்?”
‘இந்த  நாயைக்  கொண்டு  வருவது  உன் மகளா?’
“என்னுடைய  மகள்தான்.”
‘அப்படியா! உன் மகள்  சரியான  வடிவு…நல்ல  பிள்ளையும்  கூட…” இதைக்  கேட்டுப்   பூரித்துப்போனேன்.
“மெர்சி”என்றேன் . திடீரென்று  எனக்குள்   ஏதோ  மின்னல்  வெட்டியது.
 “அப்படியானால்.  ..அந்த  நாய்  கட்டும்  சங்கிலியைக்  கொடுத்தது  நீயா?..”
  ‘ஓம்  ஓம்  நான்தான்’.
சில  நாட்களுக்கு  முன்  நடந்த  சம்பவமொன்று   நினைவுக்கு  வந்தது.  அட !சினிமாவில்  வருவதுபோல்  இருக்கின்றதே!!
 என்  மகள்  டெய்சி யைக் கொண்டுபோய்த்  திரும்பும்போது ,ஒரு  பழைய  காலத்து   நாய்  கட்டும்  சங்கிலியோடு  வந்தாள்.
“இது   உனக்கு  எங்காலை ?”
‘ஒரு  மம்மி  என்னோடை   நல்ல  பழக்கம்.அவ  டெய்சியைத்  தடவுவா.என்னிலையும்  விருப்பம். அவவிடம் முந்தி   ஒரு  நாய்  இருந்ததாம் …அது செத்துக்  கன வருஷம் ஆச்சுதாம்.’இது  நல்ல  பலமான  சங்கிலி’ என்று  சொல்லி,டெய்சி க்குப்  பாவிக்கும்படி  தந்தவ.டெய்சி   சரியான  பெரிசு  என்றபடியால்   இதுதான்  நல்லது  என்று  சொன்னவ” சிரித்தபடி  மகள்   சொன்னாள்.எனக்கு  அந்தச்  சங்கிலி  பிடிக்காத படியால்  டெய்சிக்கு  இன்னும்  பாவிக்கவில்லை.
         அன்று நிறைய  ரோசாப்பூக்களை  என் கைகளில் மரியா வைத்தபோது ,பெரும் புதையல்  கிடைத்த  மகிழ்ச்சி  எனக்கு. நன்றி  சொல்லி,முத்தமிட்டுவிட்டு வீடு திரும்பினேன். வீட்டுக்கு  வந்ததும் ,அகன்ற  பாத்திரமொன்றில்  தண்ணீர்  விட்டுப்  பூக்களை  மிதக்கவிட்டு அழகு  பார்த்தேன்.
        மரியாவுடன்  பேசும்போது  ,பல  விடயங்கள்  வந்துபோகும். ஒரு  நாள்  கிழவி  சின்னதொரு  கூடைக்குள்  ஏதோ  வைத்து ,வெள்ளைப்  பேப்பரால்  மூடி  “மகளுக்குக்  கொண்டுபோய்க்   கொடு …”என்று   தந்தாள்.  வீட்டில்  போய்த்  திறந்து  பார்த்தால்  ,சின்னச்  சின்ன  அச்சில்  போட்டெடுத்த   வாயூற  வைக்கும்  கேக்குகள்.  இங்கு  அநேகமான  வயோதிபப்  பிரெஞ்சுக் காரர்களுக்கு  சர்க்கரை   வியாதி   கிடையாது. நன்றாக  இனிப்பு  வகைகள்  சாப்பிடுவார்கள். மரியா  தனக்கு  வீட்டில்  செய்ததில்  தந்திருக்க  வேண்டும்.ஒரு  துண்டை  வாயில்  போட்டுப் பார்த்தேன். “ம்…நல்லாய்த்தான்  இருக்கு.”  மரியாவுக்கும்   ஏதாவது   கொடுக்கவேண்டும்.ஆர்வம்  பொங்கியது.
         அடுத்த  தடவை  கதைக்கும்போது,  “சனிக்கிழமை   சோறும்  ,கோழிக்கறியும்   கொண்டு  வருகின்றேன்  ”  என்றேன். மறுப்பேதும்  சொல்லாத  கிழவி  மகிழ்ச்சியுடன்  சம்மதித்தாள்.எங்கள்  வீட்டுக்கு  வரும்   பிரெஞ்சு   நண்பர்களுக்குச்  சோறும் காரம் குறைந்த  கோழிக்கறியும் ,கத்தரிக்காய்  வெள்ளைக்கறியும் தயிர்ச்  சம்பலும் பப்படமும்  கொடுத்தால்  அப்படி  விரும்பி  உண்பார்கள்.  பால்  போட்ட  டீயும்   மிகப்   பிடிக்கும்.
           ஒரு  சனிக்கிழமை  ,கொஞ்சம்  பாஸ்மதி அரிசிச்  சோறும் கோழிக்கறி, கத்தரிக் காய்  வெள்ளைக்கறி , பப்படம்  எல்லாம்  கொஞ்சங் கொஞ்சமாக  வைத்து  எடுத்துப்போய்க்   கொடுத்தேன்.  திங்கட்கிழமை   வேலை முடிந்து  வரும்போது  எனக்காகக்   காத்து நின்ற  மரியா ,பூரிப்புடன்  ‘Très  bon …’என்று  சொன்னபோது  குளிர்ந்து போனேன்.   இடைக்கிடை  இப்படி  ஒருவருக்கொருவர்   ஏதாவது  உணவுவகைகள்  பரிமாறிக்கொண்டோம். உவகை  பொங்க! ‘அம்மா   உங்கள்  Copine  பார்த்தீர்களா…?”என்று  மகள்  கேட்கும்  அளவுக்கு  எமது  நட்பு   வளர்ந்திருந்தது..
        ஏன்  கொஞ்ச   நாட்களாக  மரியாவைக்  காணவில்லை?ஒருவிதத்   தவிப்பு  மனதைக்  கிள்ளிஎடுக்கப்  பூட்டியிருந்த  கிழவியின்   வீட்டு  யன்னல்களையும், வாசல் கதவையும் பார்த்து யோசித்துக்  கொண்டே வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.
           மறுநாள் …அதற்கடுத்த  நாள்…அதற்கும்  மறுநாள்….ம்…மரியா  கண்ணில்  தென்படவேயில்லை. கிழவி  வளர்த்த  முன்பக்க  ரோசாச் செடிகள்  உட்பட  எல்லாச்  செடிகளும்  வாடி  நிற்பது போன்ற பிரமை  எனக்கு. பிரமை என்ன?அவை  வதங்கித் தான்  நின்றன. ஏனோ  என்  கண்கள்  கலங்கின.மரியா பற்றி வேறு யாரிடம்  விசாரிப்பது?அந்த   இடத்தில்  வேறு யாரும்   எனக்குப்   பழக்கமில்லை. தெரிந்தாலும்   சொல்லிவிட்ட   மாதிரித்தான்.  நான்  வசிக்கும்    அடுக்குமாடிக்  கட்டிடத்தில்  பெரும்பாலானோரின்    பெயர்கள்  எனக்குத்  தெரியாது.  கனக்க   ஏன்  போவான்..நான்  வசிக்கும் மூன்றாம்  மாடியில்  குடியிருக்கும்   பக்கத்து  வீட்டுக்காரர்களில்   ஒரு  குடும்பத்தின்  பெயர்  மட்டுமே  எனக்குத்  தெரியும்.
         இப்போது  மரியாவின்  வீட்டைக்   கடக்கும் போதெல்லாம்  கனக்கும்  நெஞ்சுடன்   திரும்பிப்  பார்த்துக் கொண்டே  போய்  வருகின்றேன். மரியா   என்  கண்களில் பட்டால்   எவ்வளவு   நல்லாயிருக்கும்! என்  மனம்  ஏங்குகின்றது.அந்நிய  மனிதர்களானபோதும் ,தினமும்  பேசிப்  பழகும்போது ,ஒருவிதப்  பிணைப்பு  வரத்தான்  செய்கின்றது.
இன்றும் , மரியா  வீட்டு  ரோசாச்  செடிகளை  என்னையறியாமலே   ஊடுருவிப்  பார்த்தேன்…அவை  வாட்டமின்றிச்  செழித்து  நின்றன …ஆவல்  பொங்க   யன்னலை  நோக்கினேன்…அங்கே  தெரிந்த   புதிய  முகமொன்று   என்னை  முறைத்துப்  பார்த்தது.
“மரியா   எங்கே…?”  என்று  கேட்கத்  துடித்த  நாக்கு  அப்பெண்ணின்  சிரிப்பற்ற   முறைப்பைக்  கண்டு  மௌனமாக   அடங்கியது.  நான்  வீட்டை  நின்று  அவதானிப்பது  அவளுக்குப்  பிடிக்கவில்லைப்போலும்.  என்  வீட்டை  நோக்கி    நடையைத்  துரிதப்படுத்தினேன்.
     மரியா  பற்றிய  நிலைமை  தெரியாது   தலை  வெடித்துவிடும்போல்   இருந்தது. வீட்டுக்கு  வந்தபின்னும்   ஓய மறுத்த  மனதுடன்  அப்படியே   உட்கார்ந்திருந்தேன்.
‘அம்மா   பசிக்குது…’பிள்ளைகளின்  குரல்கள்  கேட்டு ,செய்ய  வேண்டிய  வேலைகளின்   நினைவுக்கு  வந்தன. ஒ!…நல்லா  நேரம் போச்சு…’   மள மளவென்று   சமையல்   வேலையில்  இறங்கிவிட்டேன். மிச்சமிருக்கும்   வேலைகளின்  சுமை  முன்னே  குவியப்  பரபரப்பானேன்.
நன்றி  : ஆக்காட்டி இதழ்  6 ( மே-யூன் 2015)

இந்துக்கள் மாட்டிறைச்சி உண்பதில்லையா?

மாட்டிறைச்சி உண்ணுதல் மற்றும் இந்து சமயம் பற்றி….                    –டாக்டர் அம்பேத்கர்- 
தமிழில் : வி.சிந்துகா

ambedkar1

ந்துக்கள் மாட்டிறைச்சி உண்பதில்லையா? என்ற கேள்விக்கு பார்ப்பனர்களாகவோ அல்லது பார்ப்பனர்கள் அல்லாதவர்களாகவோ இருக்கக்கூடிய தீண்டப்படாதோர் அல்லாத இந்துக்கள் ‘இல்லை, ஒருபோதும் இல்லை’ என்று கூறுவார்கள். ஒரு வகையில், அவர்கள் கூறுவது உண்மையும் தான். நீண்டகாலமாக இந்துக்களிடம் மாட்டிறைச்சி உண்ணும் வழக்கம் இல்லை.  எனவே இந்துக்களிடம் மாட்டிறைச்சி உண்ணும் வழக்கமில்லை என்கிற தகவலாக மட்டும் தீண்டப்படாதோர் அல்லாத இந்துக்கள் இதனைக் கூறுவார்களாயின் அது குறித்த விவாதங்களுக்கு எந்தத் தேவையும் எழாது.  ஆனால்,  பார்ப்பனர்கள், இந்துக்கள் ஒருபோதும் மாட்டிறைச்சி உண்டதில்லை என்பதுடன் அவர்கள் எப்போதும் பசுக்களைப் புனிதமாகக் கருதினார்கள் என்றும் பசுவதைக்கு எதிராகவே எப்போதும் இருந்தவர்கள் என்றும் விவாதிப்பார்களாயின் அவர்களது வாதத்தினை ஏற்பது சாத்தியமற்றது.

இந்துக்கள் ஒருபோதும் மாட்டிறைச்சி உண்டதில்லை என்பதற்கும் பசுவதையினை எதிர்ப்பவர்கள் என்பதற்கும் உறுதியளிக்கின்ற வகையில் என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது? ‘இருக்கு’ வேதத்தில் உள்ள இரண்டு தொடர்களை இதற்கான சான்றாகச் சுட்டிக்காட்டுவதுண்டு.  அவற்றில் ஒன்றில், பசுக்கள் அஹ்ன்யா (Aghnya) என குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.  அதாவது, பசுவானது வதைக்கப்படவோ காயப்படுத்தப்படவோ கூடாதது என்பது இதன் பொருளாகும். இதனை இருக்கு வேதத்தின் 1.164, 27; IV.1.6; V 82-8; V11.69. 71; X.87.  இல்  காணலாம். இதிலிருந்து, பசுவதையானது தடைசெய்யப்பட்டிருந்ததாகவும் வேதங்களே இந்துசமயத்தின் உச்சபட்ச நெறிமுறைகளை விதிப்பனவாக இருந்தமையால், ஆரியர்கள் பசுக்களை வதைத்திருக்க முடியாது என்று தெரிவதால் அவர்கள் மாட்டிறைச்சியினை உண்டிருக்கும் சாத்தியம் மிக மிகக் குறைவானதாகவே இருந்திருக்கவேண்டும் என்கிற வாதம் முன்வைக்கப்படுகின்றது.  இருக்கு வேதத்தின் V1.28.1.8. மற்றும்  VIII, 101. 15. பிரிவுகளைக் கொண்டிருக்கின்ற மற்றொரு தொடரில், பசுக்கள் புனிதமானவையாகக் கூறப்பட்டிருக்கின்றன.  இவ்வசனங்களில், பசுவானது உருத்திரர்களின் தாயாகவும் வசுக்களின் மகளாகவும் ஆதித்யர்களின் சகோதரியாகவும் இறவாமையைத்தரும் மையமாகவும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மற்றொரு சான்றாதாரம் இருக்கு வேதத்தின் VIII. 101. 16 இல்  உள்ளது. அதில், பசு தேவி (பெண் தெய்வம்) என அழைக்கப்படுகிறது. இதை ஒத்த நம்பிக்கைகள் பிரமாணங்கள் மற்றும் சூத்திரங்களில் உள்ள குறித்த சில பந்திகளிலும் உள்ளன.

மிருகவதை மற்றும் மாட்டிறைச்சி உண்ணுதல் தொடர்பான சதபத பிரமாணத்தில் இரு பந்திகள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்றில் 111.1.2.21 குறிப்பிடப்படுவது பின்வருமாறு:

‘அவர் (அத்வர்யு- பார்ப்பனரில் ஒரு வகை) , பின்னர்  மண்டபத்துக்குள் நுழைகிறார். அவரை பசுவினதோ காளையினதோ இறைச்சியை (மாமிசம்) உண்ணவிடவில்லை, ஏனெனில், பசுவும் காளையும் சந்தேகமே இல்லாதவகையில் பூமியிலுள்ள எல்லாவற்றுக்கும் உதவுகின்றன. தேவர்கள் சொன்னார்கள், ‘நிச்சயமாக பசுவும் காளையும் இங்குள்ள எல்லாவற்றுக்கும் ஆதரவளிக்கின்றன: வாருங்கள், நாங்கள் அவற்றுக்கு அருளளிப்போம். மற்றும் ஏனைய வகையான உயிரினங்கள் (மிருகங்கள்) சக்தி வாய்ந்தவையாக இருப்பதினால் அவை பசு மற்றும் காளையை அதிகம் வேட்டையாடுகின்றன, பசுவும் காளையும் இவ்வாறே அழிந்து போக நேரிடுவதனால், அவர் பசுவினையும் காளையையும் (மாமிசம்) உண்ண வேண்டாம்.’

மற்றைய பந்தி 1, 2, 3, 6 இல் காணப்படுகிறது. அது ஒழுக்க நெறிமுறை அடிப்படையிலான மிருகவதைக்கு எதிராக விடயங்கள் தொடர்பாக பேசுகிறது. இதனை ஒத்தகூற்று ஒன்று அபஸ்தம்பா தர்ம சூத்திரத்தின் (Apastamba Dharma Sutra) 1, 5, 17, 29 இல் உள்ளது. அபஸ்தம்பா  பசுவின் மாமிசம் உண்ணுதலை தடைசெய்யும் சட்டம் ஒன்றினைப் பிரகடனப்படுத்தினார்.

இந்துக்கள் மாட்டிறைச்சி உண்பதில்லை என்ற கருத்துக்கு ஆதாரமாக  அமைபவை இவையே.  இந்த ஆதாரங்களில் இருந்து என்ன முடிவுகளுக்கு வர முடியும்?

இருக்கு வேதத்திலிருந்து கிடைக்கப்பெற்றிருந்த முடிவுகள் நூல்கள் தவறாக வாசிக்கப்பட்டமையையும் புரிந்து கொள்ளப்பட்டமையையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கலாம் என்ற ஐயம் இன்றுவரை இருக்கிறது. இருக்கு வேதத்தில் அஹ்ன்யா எனும் அடைமொழியுடன் வதை செய்யப்படக்கூடாது என்று குறிப்பிடப்பட்ட பசுவானது பால்தரும் பருவத்தில் இருக்கின்ற பசுவேயாகும்.  பால்தரும் பசுவானது இருக்கு வேதத்தில் வழிபாட்டுக்குரியதாக இருந்தது உண்மையே.  ஆனால், அவ்விதம் பூசிக்கும் மரபு இந்தோ-ஆரியர்கள் போன்ற விவசாயக்குடிகளிடமே இருந்தது.  ஆனால் இந்த வழக்கம் நிலவியபோதும் கூட ஆரியர்கள் பசுக்களை உணவுக்காகக் கொல்வதைத் தடுக்கமுடியவில்லை. உண்மையில், பசுக்கள் புனிதமானவையாக கருதப்பட்டமையாலேயே கொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.  திரு. கேன் (Mr. Kane) அவர்களால் அவதானிக்கப்பட்டபடி வேத காலங்களில் பசு புனிதமற்றதாகக் கருதப்பட்டது என்று பொருளல்ல, பசுவின் புனிதத்துவத்தின் காரணமாகவே மாட்டிறைச்சி உண்ணப்பட வேண்டும் என வஜசனேயி சம்ஹிதா (Vajasaneyi Samhita)  இல் உத்தரவிடப்பட்டுள்ளது. (மராத்தியிலுள்ள தர்ம சாஸ்திரம் விசார், ப. 180).

இருக்கு வேதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த ஆரியர்கள் உணவுக்காக பசுக்களை வதைத்தனர் என்பதும் மாட்டிறைச்சி உண்டார்கள் என்பதுவும் இருக்கு வேதத்திலேயே மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றது.  இருக்கு வேதத்தில் (x. 86.14) இந்திரன் கூறுகிறான்: “அவர்கள் ஒருவேளை உணவுக்காக 15 முதல் 20 வரையான காளைகளைச் சமைத்திருக்கிறார்கள்.” குதிரைகள், எருதுகள், காளை மாடுகள், கருவுறாத பசுக்கள்,  ஆட்டுக்கடாக்கள் என்பன அக்கினி தேவனுக்காகத் தியாகம் (மிருக பலி) செய்யப்பட்டன என இருக்கு வேதம் (X.91.14) கூறுகிறது. பசுக்கள் வாளினால் அல்லது கோடரியினால் கொல்லப்பட்டிருப்பது இருக்கு வேதத்திலிருந்து தெரியவருகின்றது (X.72.6).

எனவே சதபத பிரமாணத்தில் குறிப்பிடப்படுவதைச் சாட்சியாகக்கொண்டு நாம் பசுவதையும் மாட்டிறைச்சி உண்ணுதலும் தடைசெய்யப்பட்டிருக்கின்றன என்கிற முடிவுக்கு வந்துவிடமுடியாது.  மற்றைய பிரமாணத்திலுள்ள  பந்திகள் வேறு ஒரு கருத்தினை வழங்குகின்றன. உதாரணமாக, தைத்திரிய பிரமாணத்தில் வகுக்கப்பட்டுள்ள கம்யஸ்திகள் (Kamyashtis) பசுக்கள் மற்றும் காளைகளை பலியிடுவது மட்டுமல்ல, எந்த வகையான பசுக்கள் மற்றும் ஆடுகள் எவ்வகையான தெய்வங்களுக்கு பலியிடப்பட வேண்டும் எனவும் வகுத்துள்ளனர். அதனால், விஷ்ணுவுக்குக்  குள்ளமாக உள்ள காளையையும் விருத்திராசூரனை வதம் செய்ததால் இந்திரனுக்கு தொங்குகின்ற கொம்பு உள்ளதும் நெற்றியில் குறியுள்ளதுமான காளையையும் சூரியபகவானுக்கு (Pushan) கருப்புநிற பசுவும் உருத்திரனுக்கு சிவப்புநிற பசுவும் பலியிடப்பட்டிருக்கின்றன. தைத்திரிய பிரமாணத்தில் பஞ்சாசரதிய-சேவா (Panchasaradiya-seva) எனும் பலியிடும் முறை உள்ளது. அதில் ஐந்துவயதான முதுகில் மேடு இல்லாத குள்ளமான பதினேழு காளைகளும் மூன்று வயதுக்கும் குறைவான பல கன்றுகளும் எரித்துப் பலியிடப்படுவது பற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது முக்கியமானதாகும்.

அபஸ்தம்பா தர்ம சூத்திரத்தின் (Apastamba Dharma Sutra) பிரகடனத்துக்கு எதிராக, பின்வரும் புள்ளிகள் கவனத்தில் கொள்ளப்படலாம். முதலாவது அம்சமாக, முன்னைய சூத்திரத்திலுள்ள பசுவின் இறைச்சியை உண்ணும் தடைசெய்யும் பிரகடனத்துக்கு முரணான கூற்று அதே சூத்திரத்தின் 15, 14, 29 ஆகிய பகுதிகளில் கூறப்படுகிறது: “பசுவும் காளையும் புனிதமானவை எனவே அவற்றினை  உண்ண வேண்டும்”. அடுத்ததாக, க்ருஹ்ய சூத்திரத்திலுள்ள (Grihya Sutras) மதுபார்க்கத்துக்கான (Madhuparka- ஒரு வகையான பானம்)  பரிந்துரையாகும்.

ஆரியர்கள் மத்தியில், முக்கிய விருந்தாளிகளை வரவேற்பதற்கு ஒரு தனிப்பட்ட பண்பாடு உருவானதுடன் அது ஒரு விழாவாகவே ஆகியிருக்கிறது. அங்கு முக்கியமாக வழங்கப்படும் பானம் மதுபார்க்கம் (Madhuparka) ஆகும். மதுபார்க்கம் (Madhuparka) தொடர்பான விரிவான விளக்கங்களை க்ருஹ்ய சூத்திரங்கள் பலவற்றில் (Grihya Sutras) காணலாம். பல்வேறுபட்ட க்ருஹ்ய சூத்திரங்களில் (Grihya Sutras) அடிப்படையில், கீழ்வரும் ஆறு வகையானர்களுக்கே மதுபார்க்கத்தினை பரிமாறுவதற்கான உரிமை வழங்கப்பட்டிருந்தது. (1) ரித்விஜா (Ritwija) அல்லது மிருகபலியினை செய்கின்ற பிராமணர், (2) ஆச்சாரியர்கள் அல்லது ஆசிரியர்கள், (3) மணவாளன், (4) மன்னர், (5) குருகுல கற்கையை நிறைவேற்றிய மாணவன் (Snatak) மற்றும் (6) விருந்தளிப்பவருக்கு நெருக்கமான நபர். சிலர் அதிதியையும் இந்தப் பட்டியலில் உள்ளடக்குவர். ரித்விஜா (Ritvija), மன்னர், ஆச்சாரியார் என்ற வகையில் உள்ளடங்காதவர்களுக்கு வருடத்தில் ஒரு தடைவை மதுபார்க்கம் பரிமாறப்படும். ரித்விஜா (Ritvija), மன்னர், ஆச்சாரியார் ஆகியோர் சமூகமளிக்கும் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் அவர்களுக்கு மதுபார்க்கம் பரிமாறப்படும்.

மதுபார்க்கம் எவற்றினால் செய்யப்பட்டது? பரிமாறப்படும் மதுபார்க்கத்தில் கலக்கப்படும் பதார்த்தங்களில் வேறுபாடு இருக்கிறது. பிராமண வைதீக ஆகமங்கள் குறிப்பிட்டபடி,  Asv.gr and Ap.gr. (13.10) பரிந்துரைப்பதன் படி, இது தேன் மற்றும் தயிர் அல்லது வெண்ணெய் மற்றும் தயிர் சேர்ந்த ஒரு கலவை. ஏனையவற்றில்,  Par.gr.l3 இன் படி, இப்பானமானது தயிர், தேன் மற்றும் வெண்ணெய் சேர்ந்த கலவையாகும். இம்மூன்றும் அல்லது இம்மூன்றுடன் பொரித்த அரிசி மற்றும்  பார்லி என்பனவும் கலக்கப்பட்டு ஐந்து பொருள்கள் கொண்ட பானமாக இருப்பதாக Ap.gr. (13.11-12)  இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தயிர், தேன், நெய், தண்ணீர் மற்றும் தானியம் என்பவற்றில் ஏதாவது மூன்றினைக் கலந்து தயாரிக்கலாம் என ஒரு தெரிவை  Hir.gr.L, 12, 10-12  வழங்குகிறது. கௌசிக சூத்திரம் (Kausika Sutra) (92) ஒன்பது பொருள்களின் கலவை  என்கிறது. அதாவது, பிரம்மா (Brahma) தேன் மற்றும் தயிர், ஐந்திரா (Aindra – ஒரு வகை பாயசம் (Payasa), சௌர்ன்யா (தயிர் மற்றும் நெய்), பௌஸ்னா (Pausna – நெய் மற்றும் மந்தாரை Mantha), சரஸ்வதா  (Sarasvata – பால் மற்றும் நெய்), மௌசலா (Mausala – திராட்சை ரசம் (wine) மற்றும் நெய்  இவை சௌத்திரமனை (Sautramanai) மற்றும் ராஜசுயா (Rajasuya) பலியின் போது மட்டுமே பயன்படுத்தப்படும்), பரிவ்ராஜகா (Parivrajaka – எள்ளு எண்ணெய் மற்றும் எண்ணெய் கேக்). மதுபார்க்கம் மாமிசம் இல்லாது வழங்கப்பட கூடாது என்று வேதம் கூறுவதுடன், பசுக்கள் அவிழ்த்து விடப்படும் பட்சத்தில் ஆட்டிறைச்சி அல்லது பாயசம் (பாலில் சமைக்கப்பட்ட சோறு) வழங்கப்பட வேண்டும் எனவும் பரிந்துரை செய்யப்பட்டுள்ளது என   gr.l.9.22  இல் மாதவன் (Madhava) கூறுகிறார். வேறு வகை இறைச்சி வழங்கப்பட வேண்டும் என  Hir.gr. 1.13, 14  கூறுகிறது. பசு இல்லாதவிடத்து, ஆட்டிறைச்சி அல்லது கிடாய் இறைச்சி அல்லது காட்டு மிருகங்களினது இறைச்சி (மான், மற்றும் பல) வழங்கப்படலாம், மதுபார்க்கம் இறைச்சி இல்லாதவிடத்து பரிமாறப்பட முடியாது அல்லது இறைச்சி இல்லாதவிடத்து நில தானியங்கள் சமைக்கப்பட வேண்டும் என Baud.gr. (1.2,51-54) கூறுகிறது.  இந்த விவரணங்களில் இருந்து மதுபார்க்கத்தின் முக்கிய அம்சம் இறைச்சியென்றும் அதிலும் குறிப்பாக பசு இறைச்சியென்றும் புரிந்துகொள்ளமுடிகின்றது.  விருந்தினர்களுக்காக பசுக்கள் பலியிடப்படுவது அதிகரித்து, ஒரு சமயத்தில் விருந்தினர்கள் பசுக்களை வதைப்பவர்கள் என்ற அர்த்தம் தரும்படி “கோகண (Go-ghna)” என்று குறிப்பிடப்படும் நிலை வரை சென்றது.  இவ்வாறு விருந்தினர்கள் வருகின்ற போது பசுக்கள் கொல்லப்படும் வழக்கத்தில் இருந்து தப்பிப்பதற்காக விருந்தினர்கள் வரும்வேளை பசுக்களை அவிழ்த்து விடலாம் என்று அஷ்வதேயான க்ருஹ்ய சூத்திரம் (1.24.25) (Ashvateyana Grihya Sutra) கூறுகிறது. மூன்றாவது, அபஸ்தம்பா தர்ம சூத்திரத்தின் (Apastamba Dharma Sutra) சாட்சியத்துக்கு எதிராக இறந்த உடல்களை அடக்கம் செய்யும் சடங்குகளைச் சான்றாதாரமாகக் கருதலாம். சூத்திரம் (Kane’s vol. II, Part I, p. 545) கூறுவனவாவது:

  1.   அவர் பின்னர் கீழுள்ள பலியிடும் நடைமுறைகளை இறந்த உடல் மீது செய்யவேண்டும்.
  2.   குஹு (Guhu) எனும் கரண்டி வலது கையில் இடப்படும்
  3.   உபபிறித் (Upabhrit.)  எனப்படும்  மற்றைய கரண்டி இடது கையில் இடப்பட வேண்டும்.
  4.   அவரது வலதுபுறத்தில்  ஸ்ப்யா (Sphya) எனப்படும் பலிக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட மரவாளும் இடதுபுறத்தில்  பலியிடப்படும்போது அக்கினி கோத்திரத்துக்கு பயன்படுத்தப்படும் கரண்டியும் (Agnihotrahavani) இடப்படவேண்டும்.
  5.   அவரின் மார்பின்மேல் துருவன் எனப்படும் பலியிடப் பயன்பட்ட பெரியகரண்டியும், தலையில் உணவுகளும், பற்களில் இன்றியமையாது கற்களும் இடப்படவேண்டும்.
  6.   அவரின் மூக்கின் இருபுறங்களிலும் இரு சிறிய, பலியிடப்பயன்படும் கரண்டியும் (Sruvas) இடப்படவேண்டும்.
  7.   அல்லது, ஒரு கரண்டி (Sruva) மட்டுமே இருப்பின், அதனை இரு சிறியதுண்டுகளாக உடைக்கவேண்டும்.
  8.   அவரின் காதுகளில் பிரசித்திரகரனாக்கள் (Prasitraharanas) அதாவது பிராமணர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட பலியிடப்பட்ட உணவுள்ள பாத்திரம் வைக்கப்பட்டிருக்கும்.
  9.   அல்லது ஒரு பாத்திரம் மட்டுமே இருக்குமாயின், இருதுண்டுகளாக உடைக்கப்பட்டு அவ்வுணவு பிரிக்கப்படவேண்டும்.
  10.  அவரின் வயிற்றில் பத்ரி எனப்படும் பாத்திரம் இடப்படவேண்டும்.
  11.  ஒரு கோப்பையில் பலிக்காக வெட்டப்பட்ட உணவு இடப்படவேண்டும்.
  12.  ஊழியர்கள் என அழைக்கப்படும் “சமி” உடலின் அந்தரங்க பாகங்களில் இடப்பட வேண்டும்.
  13.  தொடைகளில் இரு எரியும் மரக்கட்டைகள் இடப்படவேண்டும்.
  14.  கால்களில் உரலும் உலக்கையும் இடப்படவேண்டும்.
  15.  பாதங்களில் இரு கூடைகள் இடப்படவேண்டும்.
  16.  அல்லது ஒரு கூடையே இருக்கும்பட்சத்தில், அக்கூடையானது இரண்டாக உடைக்கப்பட்டு வைக்கப்படவேண்டும்.
  17.  குழாய் வடிவிலுள்ள திரவங்கள் நிரப்பப்பட கூடிய கருவிகள் இருப்பின், அவை  வெண்ணெய் தூவி நிரப்பப்படும்.
  18.  இறந்தவருடைய மகன் கீழ் மற்றும் மேல் திரிகைக் கல்லினை எடுக்கவேண்டும்.
  19.  செப்பு, இரும்பு மற்றும் மண்ணினால் உருவான கருவிகளை இடவேண்டும்
  20.  பெண் விலங்கினது பெருன்சுற்று விரிப்பினை  இறந்தவரின் தலை மற்றும் வாயின் மேல் மூட வேண்டும். அக்கினிக்கு எதிரான கவசமாக இந்த  பசுவிலிருந்து பெறப்பட்ட விரிப்பு பயன்படும் (இருக்கு வேதம்  X. 16.7).
  21.  விலங்கினது சிறுநீரகங்களை வலது சிறுநீரகத்தினை வலது கையிலும் இடது சிறுநீரகத்தினை இடது கையிலும் ஆக இடவேண்டும்.  (இருக்கு வேதம் X 14.10).
  22.  விலங்கினது இதயமானது இறந்தவரது இதயத்தில் வைக்கப்படும்.
  23.  ஆசான்களினது அறிவுரைப்படி, இரண்டுபிடி மா மற்றும் அரிசி இடப்படவேண்டும்.
  24.  ஆசான்களின் கருத்துப்படி சிறுநீரகம் இல்லாதவிடத்து மாத்திரம்
  25.  இறந்தவரின் உடலை மறைத்து போர்வை போல் ஒரு முழு விலங்கினை அதன் மூட்டுகள் இறந்தவரின் மூட்டுகளுடன் பொருந்தும் வகையில் வைக்கவேண்டும்.  பண்நீரினை (Pranita water) வேதம் ஓதும்போது தெளிக்கவேண்டும். ஆனால் அக்கினி அணையாமல் இருக்கவேண்டும் (Rig Veda, X. 16.8)
  26.  அவரது இடது முழங்காலை மடக்குவதனூடாக அவர் யுக்யா (Yugya) எனும் படையலினை அக்கினி சுவாஹா (Agni Svaha), கம சுவாஹா (Kama Svaha), பூமி சுவாஹா (the world Svaha), அனுமதி சுவாஹா (Anumati Svaha) என குரு தட்சனையாக வழங்குவார்.
  27.  ஐந்தாவது படையல் மார்பின் மீது வைக்கப்பட்டு இந்த உடலிலிருந்து வேறொன்று பிறவாது சொர்க்கத்தினை அடைய வாழ்த்துவர்.

மேற்குறிப்பிட்ட அஷ்வதேயான க்ருஹ்ய சூத்திரத்தில் ( Ashvateyana Grihya Sutra) குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பந்திகளின் பிரகாரம், முன்னைய இந்தோ- ஆரியர்களில்  (indo-Aryans) ஒருவர் இறக்கும் போது இன்னொரு விலங்கும் பலியாக்கப்படுவது தெளிவாகிறது. மேலும், இறந்த உடல் எரிக்கப்படும் முன்னர், குறிப்பிட்ட விலங்கின் பாகங்கள் இறந்தவரின்  பொருத்தமான பகுதிகளில் இடப்பட்டிருக்கின்றன.

இவையே,  பசுவதை மற்றும் மாட்டிறைச்சி உண்ணுதல் என்பவற்றுக்கான ஆதாரமாக அமைகின்றன. இவற்றில் எந்தப்பகுதி உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது? சரியான பார்வை என்னவெனில், சதபத பிராமணம் (Satapatha Brahmana) மற்றும் அபஸ்தம்பா தர்மசூத்திரம்  (Apastamba Dharma Sutra) என்பவற்றின் சாட்சியங்களின் அடிப்படையில் நோக்கும்போது இந்துக்கள் பசுவதை மற்றும் மாட்டிறைச்சி உண்ணுதல் என்பவற்றுக்கு எதிரானவர்கள் எனக் கூறப்பட்டிருந்தாலும், இவ்வறிவுறுத்தல்கள் அளவுக்கதிகமான பசுவதைக்கு எதிரானதாக மேற்கொள்ளப்பட்டதேயன்றி முற்றுமுழுதாகப் பசுவதையைத் தடைசெய்வன அல்ல என்பதே இவற்றிலிருந்து தெளிவாகின்றது.  உண்மையில், பசுவதை மற்றும் மாட்டிறைச்சி உண்ணுதல் என்பன சாதாரணமான வழக்கமாக இருந்துள்ளதையே இவ்வறிவுறுத்தல் நிரூபிக்கிறது. அதிகளவு பசுவதைக்கு எதிராக இவ்விதம் அறிவுறுத்தப்பட்டிருந்தபோதும் பசுவதை மற்றும் மாட்டிறைச்சி உண்ணுதல் என்பன தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருந்தன.  பெரும்பாலும் அவர்கள் செவிடர்கள் காதில் விழுவதாக ஆரியர்களில் சிறந்த முனிவர்களின் ஒருவரான யாஜ்னாவாக்யாவின் (Yajnavalkya)  நடத்தையால் நிரூபிக்கப்பட்டது. சதபத பிரமாணத்திலிருந்து (Satapatha Brahmana) எடுக்கப்பட்ட மேற்குறிப்பிடப்பட்ட முதலாவது பந்தியானது யாஜ்னாவாக்யாவிற்கு (Yajnavalkya) ஒரு அறிவுறுத்தலாக விடப்பட்டிருந்திருக்கிறது.  யாஜ்னாவாக்யா எவ்வாறு பதிலளித்தார்? அவர்களது அறிவுறுத்தலினைக் கேட்டபின்னர் யாஜ்னாவாக்யா கூறினார்,  “நான், எனக்காக வழங்கப்படும் இது மென்மையானதாக இருக்கின்றபோது அதனை உண்பேன்”

இந்துக்கள் ஒரு காலத்தில் பெருமளவு பசுக்களைக் கொன்று உண்டிருக்கிறார்கள் என  வேதம் மற்றும் பிரமாணங்களுக்குப் பல காலப்பகுதிகளுக்குப் பின்னர் பௌத்த சூத்திரத்திலுள்ள யஜ்னாக்களின் விளக்கங்களிலும் (Yajnas) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எவ்வளவு பசுக்கள்  மற்றும் விலங்குகள் படுகொலை செய்யப்படுகின்றனவோ அது பெருமைக்குரியதாக இருந்தது.  இவ்வாறாக மதத்தின் பெயரால் பார்ப்பனர்களால் நடத்தப்பட்ட பசுவதைகளுக்கு முழுமையான ஆதாரங்கள் கிடைக்கப்பெறவில்லை.  இந்தச் சூத்திரங்களுக்கான தரவுகள் பௌத்த இலக்கியங்களில் இப்பசுவதைகள் எவ்வளவு தூரம் நடைபெற்றன என்பது பற்றி இருக்கின்ற தரவுகளில் இருந்து பெறப்பட்டிருக்கலாம்.  உதாரணமாகக் குத்தாடந்தா சுட்டா (Kutadanta Sutta) எனப்படும் பௌத்த சூத்திரத்தில் குத்தாடந்தா பார்ப்பனர்களால் (Brahmin Kutadanta) மேற்கொள்ளப்பட்ட மிருகபலிகளிற்கு எதிராக போதனைகளிலிருந்து தரவுகள் பெறப்பட்டிருக்கலாம்.  புத்தர் கேலியான பரிகாசமான முறையில் கூறி இருந்தாலும், அவர் வேதங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மிருகபலிகள் தொடர்பான நடைமுறைகள் மற்றும் சடங்குகள் பற்றிய நல்லதோர் அவதானத்தைக் கூறுகின்றார்.  அவர் கூறும் போது:

“மேலும் சொல்வதானால், பிராமணர்களே நீங்கள் இறந்த உடல்களை அடக்கம் செய்யும்போது காளைகளையோ, ஆடுகளையோ, கோழிகளையோ, கொழுத்த பன்றிகளையோ பலியிடவில்லை. எந்தவொரு மரங்களும் கம்பங்களாக பயன்படுத்தப்படுவதற்காக வெட்டப்படவில்லை, பலியிடப்படும் இடத்திலுள்ள  தருப்பைப்புற்கள் வெட்டப்பட்டிருக்கவில்லை.  வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்ட அடிமைகள், தூதர்கள் மற்றும் வேலையாட்கள் பயந்தவர்களாகவோ வேலையின் போது கண்ணீர் விட்டு அழுபவர்களாகவோ இருக்கவில்லை”

குத்தாடந்தா (Kutadanta) மாறாக, புத்தரின் கலந்துரையாடல் எவ்வகையான பரிமாணத்தில் மிருகவதை நடைபெற்றிருக்கிறது என்ற கருத்தினையும் கூறுவதுடன் புத்தரின் கலந்துரையாடலுக்கு நன்றியும் கூறுகிறது. அவர் கூறும் போது:

“நான், பெருமதிப்புக்குரிய எனது வழிகாட்டியாக ஏற்றுக்கொள்வதுடன் அவரது கொள்கைகளையும் கட்டளைகளையும் ஏற்றுக்கொள்பவன் ஆவேன்.  இந்த நாளிலிருந்து இருக்கும் என் வாழ்வு தொடரும்வரை அவரைத் தனது வழிகாட்டியாக ஏற்ற ஒருவனைச் சகித்து மதிப்புக்குரியவர் கௌதமர் தன் சீடனாக ஏற்பாராக. மற்றும், நான், கௌதமர் அவர்களுக்காக எழுநூறு காளைகளையும் எழுநூறு காளைக்கன்றுகளையும், எழுநூறு பசுக்கன்றுகளையும் எழுநூறு ஆடுகளையும், எழுநூறு செம்மறியாடுகளையும் அவர்களது தமது வாழ்வினைத் திரும்பிப் பெறுவதற்காக சுதந்திரமாக விடுவிக்கிறேன். அவர்கள் புற்களை உண்ணட்டும், சுத்தமான நீரினை அருந்தட்டும், தென்றல் காற்று அவர்களின் மேற்பட்டு மிதக்கட்டும்.”
சம்யுத்த நிக்காய (Samyuta Nikaya) 111, 1-9 க்கு அமைய, கோசலை நாட்டின் மன்னரான பசேனடியினால் (Pasenadi) செய்யப்பட்ட வேள்வி அல்லது யாகம் பற்றிய இன்னொரு விவரணம் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது.  ஐநூறு காளைகளும், ஐநூறு காளைக்கன்றுகளும், பல பசுக்கன்றுகளும், ஆடுகளும் செம்மறியாடுகளும் இந்த யாகத்தில் பலியிடப்பட்டதாகத் தெரிவிக்கப்படுகின்றது.

இந்த ஆதாரங்களுடன், இந்துக்கள் அதாவது பார்ப்பனர்கள் மற்றும் பார்ப்பனரல்லாதவர்கள் யாவரும் ஒரு காலப்பகுதியில் மாமிசம் மட்டுமல்லாது மாட்டிறைச்சியினையும் உண்டுள்ளார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை.

மேற்கோள்:

[B. R. Ambedkar, ‘Did the Hindus never eat beef?’ in The Untouchables: Who Were They and Why They Became Untouchables? in Dr. Babasaheb Ambedkar Writings and Speeches, vol. 7, (Government of Maharashtra, Bombay, 1990, first edition 1948) pp. 323-328.]

(ஷம்சுல் இஸ்லாம் என்பவரால் தொகுக்கப்பட்டது)

குறிப்பு:

  1.   கீழ்காணும் குறிப்பு இக்கட்டுரை முதன்முறை பதிவேற்றப்பட்ட “The Milli Gazette print” தளத்தில் கட்டுரை பற்றிய அறிமுகக் குறிப்பாக இடம்பெற்றது:

பசுக்கள் இந்து மதத்தில் புனிதமாகக் கருத்தப்படுவதால் அவற்றினை வதைப்பது கொடூரமான செயல் என்றும் அதனால் மாட்டிறைச்சி உண்ணுவைதை எதிர்க்கின்ற நிலைப்பாட்டை டாக்டர் அம்பேத்கர் எடுத்தார் என்றும் கூறி தமது இந்துத்துவ செயற்திட்டங்களை டாக்டர் அம்பேத்கரும் ஆதரித்தார் என்றும் RSS மற்றும் அதன் ஆதரவு நிலைப்பாடுடையவர்கள் கூறுவது மிகப்பெரிய புரட்டாகும்.  சிறந்த ஆராய்ச்சியாளரான டாக்டர் அம்பேத்கர் “இந்துக்கள் மாட்டிறைச்சி உண்பதில்லையா?” என்ற தலைப்புடைய ஒரு அற்புதமான கட்டுரையினை எழுதினார். இந்தியர்களின் கடந்த காலத்தினை அறிய முற்படுபவர்களும் சிறுபான்மையினத்தவரினை ஒழிக்கும் அல்லது ஒதுக்கும் மேலாதிக்கக் கட்டுக்கதைகளினை கேள்விக்குட்படுத்த விரும்புவர்களும் மேற்குறிப்பிட்ட அவரது படைப்பினை வாசிக்க வேண்டும்.

  1.   இந்த கட்டுரையானது   வைகாசி 31, 2010ல் வெளியான “The Milli Gazette print” இன் வெளியீடு 16ன் 9வது பக்கத்தில் வெளியாது.  பின்னர் Counter Currents இணையத்தளத்தில் மறுபிரசுரமாகப் பதிவேற்றப்பட்டது. (http://www.countercurrents.org/ambedkar050315.htm)
  2.   பலியிடலுக்கு எதிரான தடை, மற்றும் மாட்டுவண்டிச்சவாரிக்கு எதிரான தடை என்பவற்றுக்குப் பின்னணியில் இந்துத்துவ சக்திகளின் செல்வாக்கு ஈழத்திலும் அதிகரித்துவருகின்றதோ என்கிற அச்சத்தின் எதிர்வினையாக விழிப்புணர்வூட்டும் முகமாகவும், உரையாடல் ஒன்றை ஆரம்பிக்கும் நோக்குடனும் இந்தக் கட்டுரை இங்கே மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கின்றது.  இந்த மொழியாக்கம் கட்டுரையின் மூல நோக்கத்தினை இயன்றவரை கருத்தியல் ரீதியாக மொழிமாற்றம் செய்கின்ற நோக்குடனே செய்யப்பட்டது.  வரிக்குவரி என்கிற முறை பிரயோகிக்கப்படவில்லை.

நன்றி : ஆக்காட்டி -11 

நீள்கூந்தலும் நிலந்தேய ஆடைகளுமாய்…

             கலாசாரக் காவிகளாகப் பெண்கள் உடையலங்காரம், தலையலங்காரம், பாசாங்கான புறவடையாளங்கள், பண்பாடு என்ற பெயரில் பழமை பேணுதல் எனத் தங்கள் சமூகத்தின் பிரதிநிதிகளாகப் பெண்கள் தான் இருக்க வேண்டுமென்கிறார்கள்.

அவர்களே அவ்வடையாளங்களைச் சுமக்க வேண்டுமெனத் திரும்பத் திரும்ப ஆண்களும் ஆண்களின் மூளையால் சிந்திக்கும் பெண்களும் சொல்லியபடியே இருக்கிறார்கள். ஆண்கள் தம் தலைமுடிகளைக் குறைப்பதன் காரணம் போலவே பெண்களுக்கான தலையலங்காரத்திற்கான காரணமும். ஆண்கள் தம் ஆடைகளைத் தெரிவு செய்வதைப் போலவே பெண்கள் தங்கள் மனதிற்கும் வசதிக்காகவும் தெரிவு செய்வதுமாகும். போதாதென்று உண்பதும் அருந்துவதும் கூட இவையிவை இன்னின்னாருக்கானவை என வரையறுக்கப்பட்டுப் பேசுவது மடமைத்தனத்தின் உச்சம்.  இவை போன்ற மிக மிக எளிய நாளாந்தச் செயற்பாடுகள் கூட நம் சனங்கள் மத்தியில் பெண்கள் பற்றிப் பயத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

பிரித்தானியக் கொலனியாக   படிப்பு, பதவி , நாகரிகம் என்பவற்றைக் காரணங்களாகக் கொண்டு உடைகள், தலையலங்காரம், காலணிகளை ஆண்கள் மாற்றிக் கொண்டதைப் போல பெண்கள் நவீனத்துவத்தைக் கடைப்பிடிக்க சமூகம் விடவில்லை. இன்று வரை தமது கலாசாரப் பண்பாட்டுப் பிரதிநிதிகளாகப் பெண்களை வைத்திருப்பது, ஆண்களுக்கும் , அதிகாரத்திற்கும் வசதியாகவேயுள்ளது. நீள்கூந்தலும் நிலந்தேய உடைகளுமாக நடமாட நம் போலித்தனமான சுற்றம் வெருட்டுகின்றது.

கால மாற்றத்திற்கும் காலநிலைகளுக்கும் மாறிக் கொண்டு செல்ல வேண்டிய கட்டாயங்கள் கூட புலம் பெயர்ந்து மற்றைய சமூகத்தினருடன் கலந்து வாழும் போதும், தாய்நாட்டில் வாழும் போதும் ஏற்பட்டாலும் கடவுளை மறுக்க நடுங்கும் மிரட்சி போலாகி பழகி விட்டது.
இனம், சாதி, மதம், பண்பாடு கலாசாரமென்று போலி மனிதர்களாய் இக்கலாசாரக் காவலர்கள். உண்மையாகவே மனமகிழ்வை அளிக்கும் செயல்களிலோ உடலைப் பேண உதவும் உடைகளிலோ ஈடுபாடு காட்டாமல் வெற்றுச் சம்பிரதாயங்கள் , சடங்குகள், பழக்கவழக்கங்களைக் காவிக் கொண்டு வந்து புலம்பெயர்ந்து வாழும் நாடுகளிலும் நேரம், பணம்,சக்தி என்பவற்றை விரயஞ் செய்கின்றனர். சாதி,மதம், தமிழ்க் கலாசாரம்,பண்பாடு என வெறும் பேய்க்காட்டல்களை வைத்துக் காலந்தள்ளிக் கொண்டிருப்பது பற்றிச் சற்றும் வெட்கப் படுவதில்லை.
இவர்கள் தான் பெண்களுக்கான ஒழுக்க மதிப்பீடுகளைப் பிதற்றும் பிற்போக்காளர்கள். பொதுவெளியில் பேசவும் செயற்படவும் புறப்படும் பெண்களையிட்டு இவர்கள் அச்சங்கொள்வதும் அதீதக் கற்பனைகளைச் செய்து இன்பங்காண்பதுமாக இருக்கிறார்கள். இங்கு நல்லியல்புகளைச் சுவீகரிக்க, மனித மாண்புகளைப் பேணச் சற்றும் முனைவதில்லை. பெண்களை முடக்குவதையிட்டுச் சிறிதும் சிந்திக்கத் தயாராயில்லாதவர்கள். இவர்கள் இன ஒடுக்குமுறை பற்றி முழங்குகிறார்கள்.தம்மைச் சார்ந்த சக பெண்ணை மதிக்காமல் என்ன விடுதலையை எங்கு பெற முடியும்?

தர்மினி

அடுத்தடுத்துப் படித்த இரண்டு புத்தகங்கள்

40 இளைஞர்கள் பயிற்சிக்காக இந்தியா செல்வதற்கு என படகேறி வந்து கரையிலிறங்கி விடுகின்றனர். ஆனால் யார் பொறுப்பெடுப்பது? எங்கே முகாமிருக்கிறது எனத்தெரியாமல் ஒரு மணித்தியாலமாக இராமேஸ்வரத் தெருக்களில் ஊர்வலமாகத் திரிந்தோம் என்பதாக எல்லாளன் எழுதியிருப்பவை எல்லா இயக்கங்களும் நாட்டுக்காக என இப்படித்தான் புறப்பட்டன. அவர்களுக்கு நம்பிக்கையீனங்களும் உயிரச்சங்களும் தங்கள் சொந்த இயக்கங்களிலும் அதே நேரம் அவர்களை விடப் பலமான ஏனைய இயக்கங்களாலும் ஏற்பட்டன.
இயக்கத்தின் உள்ளே நடைபெறும் நடவடிக்கைகள் அவர்களை விரக்தியடையச் செய்தன. இதையெல்லாம் தாண்டியே பேரினவாதத்திற்கு எதிராகப் போராட வேண்டியிருந்தது. தம்மவரைக் கொன்றனர். அடுத்த இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களை ஆளுக்காள் வேவு பார்ப்பதும் கொல்வதும் என நாட்டுக்காக என வீட்டை /படிப்பை/ வேலைகளை விட்டு ஓடிப்போனவர்கள் ஆயுதங்களை மட்டுமே நம்பிய போராட்டமாக மட்டுமே அது தேங்கி அழிந்தது. ரெலோ இயக்கத்தில் சேர்ந்து எந்தப் பதவியோ அதிகாரமோ அற்ற மிகச் சாதாரண இயக்க உறுப்பினராக இருந்த எல்லாளன் அன்றைய மனநிலையிலிருந்து உறவுகளுக்கு எழுதும் கடிதம் போன்ற எளிமையான வரிகளுடனும் பூச்சுகளற்றும் ‘ஒரு தமிழீழப் போராளியின் நினைவுக் குறிப்புகள்’ என்ற சுயஅனுபவங்களடங்கிய புத்தகம் இது.
அக்காலத்தில், புலிகள் அமைப்பிலிருந்து தப்பி வந்தவர்களுக்கு ரெலோவில் இருந்து பிரிந்த இவர்கள் பாதுகாப்புக் கொடுத்தனர். ரெலோவிலிருந்து பிரிந்த பெண்கள் புலிகளுடன் இணைந்ததுமாக சம்பவங்களைத் தன் குறுகிய கால இயக்க வாழ்வின் அனுபவங்களில் பதிவு செய்ததும் வரலாற்றைப் புரட்டுபவர்கள் அறிய வேண்டியவை. 1982 ல் எங்கள் கிராமத்திற்கான பங்குத்தந்தையாக இருந்தவர் ஃபாதர் சின்னராசா. அதன் பின்னர் போராட்டதில் ஈடுபட்ட இளைஞர்களுக்கு உதவிய குற்றச்சாட்டில் கைதாகிச் சிறையிலிருந்த அவரும் சிறையுடைப்பில் தப்பித்து விடுகிறார். தமிழ் நாட்டிலிருந்த போது ரெலோவிலிருந்து விலகி வழி தெரியாது நின்ற 5 பெண்களை பொறுப்பெடுத்து படிக்க உதவுகிறார். ஆனால் அதிலே 3 பெண்கள் தாம் புலிகளோடு சேர்ந்து போராடப் போகின்றோம் என இணைந்து விடுகின்றனர். அதே போல நிர்மலாவும் அவர்கள் மீதான அக்கறையோடு அவர்களோடு பேசவேண்டும் அவர்களின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்எனக் கேட்பதைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். ரெலோவிலிருந்து விலகி இணைந்தவர்கள் தான் புலிகளின் முதலாவது பெண்படையினர் அவர்களில் சோதியா மற்றும் சிலர் அடங்குவர் என எழுதியிருக்கிறார். அதே போல ரெலோவில் இருந்த சந்திரன் தான் ராஜீவ் கொலை தொடர்பான சிவராசன் என்பவை போன்ற தகவல்களை இதிலே குறிப்பிட்டுள்ளார் எல்லாளன்.
ஈழப்போராட்டத்திற்குப் பயிற்சிகளை வழங்குவது, கண்டும் காணாமல் விடுவது, கண்காணிப்பது, இயக்கங்களிடையில் பிரச்சனைகளைத் துாண்டிவிடுவது என இந்தியப் புலனாய்வுத்துறை என்னென்ன தந்திரங்களை தகிடுதத்தங்களைச் செய்தது என்பவற்றின் சிறு சிறு தகவல்களை ஆங்காங்கே வழங்கியிருக்கிறார். அதே நேரம் பொதுமக்கள் மத்தியில் போராளிகள் பற்றிய பார்வை மதிப்புடனும் அனுதாபத்துடனுமே இருந்திருக்கிறது. கியூ பிராஞ் தம் அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தி கல்விகற்க இடங்களைப் பெற்றுக்கொடுத்ததும் உண்டு. ரேஷன்கடை, மருத்துவமனைகளில் தங்களுக்கு முன்னுரிமையும் சலுகைகளும் அப்போது இருந்தன எனக் குறிப்பிடுபவர் இதெல்லாம் ராஜீவ் கொலையோடு மாறிவிட்டது என்கிறார்.
ஆனால், சில சம்பவங்கள் நடந்த காலத்தை நினைவிருத்திச் சரியாகக் குறிப்பிடாததும் சிலரது பெயர்களை மறந்துவிட்டதாக எழுதியிருப்பதும் ஓரளவு அதிருப்தியைத் தருகிறது. இப்படியான சிறு சிறு வரலாற்று தரவுகளை தான் கண்ணால் கண்டவற்றை இப்போதாவது எழுதிவிடவேண்டும் என நினைத்ததை பாராட்ட வேண்டும்.
                 சாவிற்குப் பின்பு தான், றொமிலா ஜெயன் என்ற பெயரில் என்னோடு பேஸ்புக்கில் நட்பாயிருந்தவர் தான் தமிழினி என்ற விடயமே எனக்குத் தெரிந்தது. அவருடைய சாவிற்குப் பிறகு நினைத்துப் பார்த்தேன். அவருடன் உரையாடலெதுவும் செய்திருக்கவில்லை. சில பதிவுகளுக்கு லைக் செய்திருந்தேன். அவர் புற்றுநோய் பற்றிய குறிப்புகளைப் பகிர்ந்திருந்ததும் ஞாபகமுண்டு.
மாற்றுக்கருத்தாளர்கள், துரோகிகள், அரசாங்கத்தின் ஒத்தோடிகள் எனப் புலிகளை விமர்சித்தவர்களைத் துாற்றியவர்கள் இப்புத்தகத்தைப் படித்து உள்ளிருந்து இயங்கிய தமிழினி முன் வைக்கும் விமர்சனங்களை முன்முடிவுகள் இல்லாமல் சீர்துாக்கிப்பார்த்து சிந்திக்க முடிந்தால் நன்றே.
                தமிழினி , இயக்கம் … இயக்கம்… என பல இடங்களில் தான் வெளியே இருந்த ஒருவரைப்போல எழுதியிருப்பது கட்டளைகளுக்குக் கேள்வி கேட்காமல் கீழ்ப்படிபவர்களாக அங்கு போராளிகள் இருந்ததைக் காட்டுகிறது. ‘ஒரு கூர்வாளின் நிழலில்’ புத்தகத்தில் புதிதாக அறிந்த ஒரு விசயம் மாத்தையாவையும் அவரைச் சேர்ந்தவர்களையும் இருத்தி வைத்து ஏனைய முக்கிய உறுப்பினர்களை அழைத்துக்குற்றம் பற்றி ஒப்புக்கொள்ளச் செய்தது. அச்செய்கை ஏனைய தளபதிகளுக்கான பயமுறுத்தலுமாக இருந்திருக்க வேண்டும். அதிகாரத்தின் உச்சியிலிருந்த தலைமையைத் தாண்டி எதுவும் பேசவோ செய்யவோ முடியாத நிலையில் தன் போன்ற பொறுப்பாளர்களே அமைதியாகவும் கண்ணீர் விட்டு அழவும் முடிந்தது என ஆங்காங்கே எழுதியிருப்பதை இயக்கத்திற்குள் நடப்பவற்றை ஓரளவாவது அறிந்தவர்கள் நம்புவார்கள்.
2009 முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவுகளை அண்மித்த போது அந்தப்பக்கம் நின்ற இராணுவத்தினரிடம் போய்ச் சேருவதைத்தவிர மக்களுக்கு வேறு வழியில்லை. அப்போது இயக்க உறுப்பினர்களும் என்னென்ன மனநிலைகளோடு தத்தளித்தனர் என்பவையெல்லாம் இந்த நுாலைப் படித்த போது இன்னுமின்னும் நம்மைக் கலங்கச் செய்பவையாகவே உள்ளன. படிப்படியான வளர்ச்சியில் ஆயுதங்களை இயக்குவதற்கான ஆட்கள் தான் தேவைப்பட்டேதேயொழிய , மக்களுக்கான போராட்டமாக அது மக்கள் மயப்படவில்லை. அது மறுவளமாய் திரும்பிச் சனங்களையே அழித்தது என்ற உண்மையைப் பதிவு செய்த தமிழினி வாழ்ந்திருக்கவேண்டும்.
இயக்கங்களிற்கு வீறுடனோ வற்புறுத்தப்பட்டோ சந்தர்ப்பத்தாலோ போனவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் எழுத ஒரு சரித்திரம் உண்டு. அதெல்லாம் பார்க்கிறவர்களுக்கு துரோகத்தின் சரிதமாகவும் யுத்தத்தின் தோல்வியாகவும் தப்பிப்பதற்கான தந்திரமாகவும் அவரவர் வசதிப்படி தெரியும். ஆயினும், நம்மை மறு மதிப்பீடு செய்யவும் விமர்சனங்களிலிருந்து கற்றுக் கொள்வதற்குமான ஆவணங்களான இவை போன்றவை நிச்சயமாக உதவும்.

துன்பங்களைச் சொல்வதும் எழுதுவதும் அனுபவிப்பதைப் போலவே துயரமானது தான்!

தர்மினி
selvam book
       ‘எழுதித் தீராப்பக்கங்கள்’ தொகுப்பில் ஒவ்வொரு அனுபவக் கட்டுரையையும் அகதிகளின் உணர்வுகளாகச் செல்வம் அருளானந்தம் எழுதியிருக்கிறார். அவரது பார்வையும் சிந்தனையும் அவற்றிலே நகைச்சுவையைக் காண்பதுமாகத் துயரங்களை எழுதியவற்றைப் பாராட்டும் அதே நேரம், ஒவ்வொரு கட்டுரையின் தலையங்கமும் அதனோடு இணைந்த ஓவியங்களும் அவற்றை மலினப்படுத்தி விடுகின்றன என்பது இத்தொகுப்பின் பலவீனமாய் எனக்குத் தெரிகிறது. சட்டென்று எனக்கு ஞாபகம் வந்தது தமிழ்வாணன் காலத் தலைப்புகள் போலயிருக்கே என்பது தான். தலைப்புகள் ஓவியங்கள் கவர்ச்சியாக வாசகரை வாசிக்கத் தூண்டுவதற்கானவையாக இருக்கவேண்டுமென வைத்தாரா செல்வம் தெரியவில்லை.
ஆனால், உள்ளே விடயங்கள் காத்திரமானவை. பாலியற்தொழிலாளர்களை நோக்கும் விதம், பயணத்தில் தற்செயலாகச் சந்தித்த அம்மா இறந்ததைச் சொல்லியழவும் ஆளில்லாத இளைஞனை ஆறுதற் படுத்துவது, இருக்க இடமில்லாத யாரென்று அறியாத ஒரு பெண்ணுக்கு எல்லோருமாக இடம் ஒதுக்குவது, மொழியறிவற்றவர்களாக உலைவது, சாப்பாட்டு நேரத்தில் அறைக்கு நண்பர்கள் வர வர உணவு போதாத நிலையிலும் உபசரிக்கச் சமையலில் திடீர்மாற்றங்களை செய்வது, ஏனைய நாட்டு அகதிகளையும் மரியாதையோடு நினைப்பது எனக் கட்டுரைகளின் உள்ளடக்கங்கள் ஒவ்வொன்றும் மானுடநேயமும் அகதிகளின் அந்தரிப்புமாக வாசிப்புச் சுவையோடு எழுதப்பட்டிருக்கிறது.
எண்பதுகளில்-தொண்ணுாறுகளில் அகதிகளாக வந்திறங்கியவர்கள் வதிவிட உரிமை, சொந்த வீடு, வேலை வாய்ப்புகள், ஓய்வூதியம், பிரஜாவுரிமை எனக்காலூன்றி விட்டவர்கள் வருடாவருடம் விடுமுறைக்குப் பயணங்களை மேற்கொண்டால், அது பொதுவில் அகதிகளாகப் புலம் பெயர்ந்த எல்லோருடைய நிலையுமென ஊரிலுள்ளவர்கள் அனேகர் நினைத்து விடுகின்றனர். ஆனால் இப்போதும் எழுதித் தீராப்பக்கங்களில் எழுதப்பட்டதைப் போல் அறைகளில் அடைந்து வேலையும் அகதிஅந்தஸ்துக்கான அலைச்சலுமாக வாழ்பவர்கள் தொடர்ந்து இருந்து கொண்டு தானிருக்கிறார்கள். தற்போது சிலருக்கு உறவுகள் , நண்பர்கள் என ஓரளவு ஆறுதலுண்டு. அகதிகளாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படாமல் அதற்கான வழக்குகளோடு இருக்கும் இளைஞர்கள் பலருள்ளனர்.
இங்குள்ள ஏராளம் பலசரக்குக் கடைகளில் மற்றும் உணவகங்களில் பதிவு செய்யப்படாமல் கறுப்பில் சம்பளம் வாங்குபவர்களது துயரம் தீர்ந்தபாடில்லை. தொழிலாளருக்கான சட்டப்படியான சலுகைகள் ஏதுமற்று நாள் முழுதும் வேலை. குறைந்த சம்பளம் என முன்னொரு காலம் அகதிகளாக வந்து முதலாளிகளான தமிழ் முதலாளிகளே இந்த இளைஞர்களை வதைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். அதே நேரம் சட்டத்தரணிகளுக்காகவும் ஆவணங்களின் மொழிபெயர்ப்புகளுக்காகவும் செலவளிக்க வேண்டியவற்றுக்கும் மிச்சம் பிடித்து நாட்டிலுள்ள உறவுகளுக்கும் உதவிடவேண்டியவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
ஆகவே, இது பழைய கதைகளடங்கிய தொகுப்பென யாரும் நினைக்கக்கூடாது. எழுதப்பட்டுள்ள சம்பவங்கள் போல இன்னுமின்னும் புதிய புதிய பிரச்சனைகளும் அவலங்களும் தொடர்ந்தபடியே உள்ளன. இங்கு அதை அனுபவிப்பவர்களால் எழுதிவிட முடியாதளவு மன நெருக்குவாரம் இருக்கிறது. துன்பங்களைச் சொல்வதும் எழுதுவதும் அனுபவிப்பதைப் போலவே துயரமானது தான். இயலுமானவர்கள் இந்தப் புத்தகத்தை ‘வெளிநாட்டில சொகுசாக வாழுறார்கள்’ எனச் சொல்பவர்களுக்கு ஒரு பிரதி அனுப்பலாம்.

அம்ருதா கவிதைகள் 5

amrutha
-தர்மினி-
பேரிரைச்சல்…
அலைகளை என்ன செய்யலாம்?
கரையில் நின்றபடி பார்க்கிறேன்.
தோணியொன்றும் காணவில்லை.
கடல் நடுவில்
குதித்து விழுகிறது ஒரு மீன்
2.
வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாததை
எழுதச்செய்கின்றன
விம்மும் உதடுகள்.
முளாசி எரிகின்றது
தோல்.
நெற்றிக்கும்
பாதங்களுக்குமிடையில்
காகங்களின்  நிழல்கள் விளையாடுகின்றன.
அங்கிருந்து நீளும்
உங்கள் விரல்களில்
நதி பெருகுகின்றது.
அத்தொடுகையைப் பற்ற முடியாத தழல்கள்
உயிர் தீரும்வரை
நடனமாடிக் களிக்கின்றன.
3.
நான்
கதையொன்று சொல்ல ஆரம்பித்தால்
தொடங்குகிறது

உங்கள் இரவு.

நான்
கனவொன்றை நெய்யத் தொடங்க
முடிகிறது

உங்கள் இரவு.

விடிந்த பின்
நிர்வாணங்களைப் போர்த்திவிட்டு
நடக்கிறது

நாள்.

இருளும் ஒளியுமாக
நேரமும்
கிழக்கும் மேற்குமாக
துாரமும்
சந்திக்கும் நாளொன்றில்
இரவு தீராது.
4.
அய்யோ!
இவ்வரிகள் அழிபட்டே போகின்றன.
இவ்வளவு நாட்களாக
எவ்வளவு அருமையான வாக்கியங்களை எழுதினோம்.
கனவுகளை நடித்துப் பார்த்தோம்.
விதவிதமாக புதுப்புதுப் பெயர்களை எழுதிப் பார்த்தோம்.
செதுக்கிய பள்ளங்களிலிருந்து தேன் வடிகிறது.
காற்று உலர்த்திய வார்த்தைகள்
பறந்து செல்கின்றன.
அறைக்குள் இருக்கும் தனிமையோ…
பேசிக் கொண்டிருக்காத போதும்
நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.
5.
கருப்பாடை தேய நடந்து போகிறது இவ்வுரு
வளர்ந்தபடி
வார்த்தைகளைச் சிதறியபடி
அது
வருவதை நின்று திரும்பிப்பார்த்தால்
என்னுள் ஒளிந்து
மறுபடி பின்னால்….
நிறுத்த முடியாத கதைகளைச் சொன்னபடி
வளர்ந்தபடி
நடை நடந்து பின் வருகிறது
இன்னொரு உரு.
நன்றி : அம்ருதா (யூன் 2016)

ஊரார் வரைந்த ஓவியம்

12968143_10207397115504021_7217224055954118226_o
‘கலகத்தை முதலில் தன் குடும்பத்திலிருந்தும் தன் உறவு முறைகளிடமிருந்தும் சொந்தச் சாதிக்குள்ளிருந்தும் தான் தொடங்கவேண்டும்.எனக்கு அப்படித்தான் தொடக்கம்…’ என எழுதும் துரை. குணா நேற்று அதிகாலை காரணமெதுவும் சொல்லாமல் வீட்டில் வைத்து கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார். ‘ஊரார் வரைந்த ஓவியம்’ என்ற நூலை வெளியிட்டதனால் தன் சொந்த ஊருக்குள்ளேயே விலக்கப்பட்டுத் துரத்தப்பட்டதை அதனால் அவரும் அவரது குடும்பத்தினரும் படும் துயரையும் எதிர்கொள்ளும் வழக்குகள் தடைகளைத் தொடர்ச்சியாகத் தனது முகப்புத்தகத்தில் பதிவிட்டு வருவதை காண்கிறோம். கடந்த ஏப்ரல் 5ம் திகதி புதுக்கோட்டை சார் ஆட்சியர் மற்றும் உட்கோட்ட நிர்வாக நடுவர் நீதிமன்றத்தினால் அவர் எழுதுவதன் பொருட்டான வரையறைகளை நீதிமன்றம் வழங்கியுள்ளது. ஆதிக்க சாதி ஒடுக்குமுறை பற்றிய அவரது கருத்துகளின் பொருட்டு குடும்பத்தோடு வருடக்கணக்காக வழக்குகளை எதிர்கொள்ளும் துரைகுணா தற்போது பொய்க்குற்றச்சாட்டின் காரணமாகவே கைது செய்யப்பட்டதாக அவரது மனைவி தெரிவிக்கிறார்.
தொடர்ச்சியாகத் சாதி மறுப்புத் திருமணங்களுக்கு ஆதரளித்து வருபவர்.அரசியற் கருத்துகளை முன் வைப்பவர். ஒடுக்கப்படுபவர்களுக்கான அவரது செயற்பாடுகள் முடக்கப்படுவதற்கான வழிவகைகளை அதிகாரங்கள் தொடர்ச்சியாக முன்னெடுத்து வருகின்றன. 36 பக்கங்களைக் கொண்ட ‘ஊரார் வரைந்த ஓவியம்’ ஒரு வாக்குமூலம் போன்ற குறுநாவல். சங்கரனின் மகன் அப்படி என்ன மிகப்பெரும் தவறை அந்த ஊரில் செய்துவிட்டான்?
நாளைக்கு கூடிப்பேசி தீர்ப்பை வழங்குவதாக ஆதிக்கசாதியினர் சொல்வதும் அதைத் தொடர்ந்து கட்சிக்காரனை அழைத்து வரவேண்டாம் இது ஊர்ப்பிரச்சனை நாங்களே பேசித்தீர்த்துக்கொள்ளுவோம் என்பதாக அவர்களைத் தொடர்ந்து தம் தீர்ப்பைக்கேட்கும் குடிகளாகவே வைத்திருக்க அந்தரப்படுவதுமாக ஒரு பக்கம் அடுத்த நாள் விசாரணை பற்றி சொல்லப்படுகிறது. கட்சியினர் இளைஞர்களை விழிப்படையச் செய்வதும் அவர்களுக்குப் பயத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ‘ என்னைக்கி காட்டுவிடுதியான் இந்த ஊருக்குள்ளே இந்தக் கமிணாட்டிக்கட்சியை கொண்டு வந்தானோ அன்னையிலேர்ந்து இந்த ஊரு குட்டிச் சுவராப் போச்சி, பேண்டு சட்டையலப் பொட்டுக்கிட்டு போனு ஒயற காதுல மாட்டிக்கிட்டு இவனுக பண்ற அட்டகாசம் இருக்கே சே..சே…தாங்க முடியலே.நம்மக்கிட்டே காவைத்து கஞ்சிக்கி கம்முகட்டுல துணிய வைச்சிக்கிட்டு கால் கடுக்க நின்னப்பயலுவ இன்னைக்கி காரூலப் போனா எப்புர்றா ஊருல மழை பேயும்’ என்றும் ஆதிக்கசாதியினர் பேசுவதை துரைகுணா எழுதியது இற்றைக்கு 2 ஆண்டுகளுக்கு முன்னான கதையில் தான். இது எப்பவோ நடந்த பழைய கதையில்லை.
IMG_20160614_0001
இந்நாவலில் அதிகமும் ஆளுக்காள் உரையாடல்களைச் செய்வதைக் கொண்டு தான் கதை செல்கிறது.மனிதர்கள் தம் ஆற்றாமைகளை, பயத்தை, ஒடுக்குமுறைகளை அவர்களது கதைகளால் தம் மொழியில் வெளிப்படுத்துகின்றனர். மறுபுறமாக, அடுத்த நாள் என்ன நடக்கப் போகிறது?அப்படி என்ன தவறைச் சங்கரன் மகன் செய்து விட்டான்? இவர்கள் கூடிக்கூடிப் பேசுமளவு என்ன தான் அவன் செய்த பிழை? என்ற கேள்வி படிப்பதற்கு உந்துதலை ஏற்படுத்துவதோடு அம்மனிதர்களின் வார்த்தைகள் அந்த ஊரைப்பற்றிய சித்திரத்தை நமக்குத் தந்தும் விடுகின்றன.
‘மதியம் நேரம் மடிந்து மாலை நேரம் வந்தது.அம்பலப்புளி மரத்தடியில்…சரம்மாறியான கேள்விகளுக்கு முன் சங்கரன் கொதிக்கிற எண்ணெயில தடுக்கி விழுந்த குழந்தை மாதிரி துடிதுடித்து மனம் அனத்தி நின்னான்? தான் பெற்றப் பிள்ளை செய்த பெரும் தவறை நினைத்து’
‘எங்கே வந்து முடிய வேண்டியப் பெரச்சன? என் ஊட்டுல வந்து விடிஞ்சிருச்சி. நாளைக்கி என்ன நடக்கப் போகுதோ?என்று கிட்டிப்போட்டு உதைக்கென உதைத்துக் கொண்டு இருந்தது சங்கரன் மனசுல…’ என எழுதியதைப் படிக்கும் நமக்கும் அப்படியென்ன பாதகத்தை அந்தப் பிள்ளை செய்தான் என்ற பதைபதைப்பு ஏற்படுகிறது.
இந்நுாலின் மனிதர்கள் தங்களது இயலாத்தனங்களை காலாதிகாலமாக வழக்கமெனச் சொல்லப்பட்டுப் பழக்கமானவைகளைச் சுமந்து வாழும் நிலையின் பொருட்டு, குமுறிப் பேசுபவற்றை இயல்பான மொழியில், சிலேடைப்பேச்சுகளில் இயலாமைகளோடும் போராட்டங்களோடும் முன்வைப்பதாயிருக்கிறது.
தொடர்ந்து ஆற்றாமையோடு அதை வாசித்தபடி போனால் கதையின் முடிவில் தகப்பனும் தாயுமாக அவன் செய்த செயலையிட்டு அவனை ஊரை விட்டே தப்பிப்போகுமாறு பொதுகாப்பாய் அனுப்பிவிட்டு தாயும் தகப்பனும் நஞ்சருந்திச் சாகுமளவு ஆதிக்கசாதியினரின் ஒடுக்குதல்கள் இருப்பதும் பெரும் மன அவசத்தைத் தருகின்றது.
தாம்பாளத்தைத் தொட்டு திருநீறு பூசியதற்காகச் சங்கரனின் மகனைப் பூசாரி அடித்ததும் அதை விட தாம்பாளத்தை அவன் எப்படித் தொடலாம் என்ற பிரச்சனை ஊரையே கலவரப்படுத்தவதுமாக எழுதப்பட்ட கதையில் நடந்த மற்றுமொரு உரையாடல் துரைகுணாவையே ஊரைவிட்டு விலத்தி வெளியேற்றக் காரணமாகியதொன்றாய் அவரது குடும்பத்தவர்களும் பாதிக்கப்பட்டனர் என ஊரார் வரைந்த ஓவியம் தொடர்பாகப் படித்தவற்றிலிருந்து அறியமுடிகிறது.
இந்நுாலுக்காக 2015ம் ஆண்டுக்கான வளரும் படைப்பாளர் விருது தமிழ்நாடு முற்போக்கு கலை இலக்கிய மேடை வழங்கியதன் பொருட்டு துரை.குணா ’என்னை அடித்து ஊரை விட்டு ஒதுக்கி விரட்டியடித்த என் ஊர் மக்களுக்கே, இவ்விருதைச் சமர்ப்பிக்கின்றேன்’ என்றவாறாக எழுதிய வரிகள், அவர் தன் சனங்களிடமிருந்தும் புறக்கணிக்கப்பட்ட வலியை வேதனையைக்காட்டுகிறது.
இப்போது இரு நாட்களாகப் பொய்க்குற்றச்சாட்டில் புதுக்கோட்டைச்சிறையில் அடைத்து வைக்கப்பட்டுள்ளார் துரைகுணா. அதிகாரங் கொண்ட காவற்துறையினரின் நியாயம் சொல்ல முடியாத கைது துரை.குணாவுடைய எழுத்துகள் செயற்பாடுகளின் பொருட்டான அதிகாரவர்க்கத்தின் அநீதியும் மனிதவுரிமை மீறலுமாகும்.
 தர்மினி
ஊரார் வரைந்த ஓவியம்
கீழாண்ட வீடு வெளியீட்டகம்
விநியோக உரிமம் : கருப்புப் பிரதிகள் – தலித்முரசு
விலை ரூ.40

சாமத்தியச் சடங்கு என்ற பிற்போக்குத்தனமும் பெண் குழந்தைகள் மீதான அத்துமீறலே!

பனை/தென்னங் குருத்தோலைகள், மாவிலைகள், வாழைத்தண்டுகள் எனச் சூழலிலுள்ள மரங்களிலிருந்து பெற்றவற்றைக் கொண்டு கொண்டாட்டங்களுக்கு – சாவீடுகளுக்கு அலங்கரித்தல் என்பது வழமையானது. அதை நுணுக்கமாக விதவிதமான அலங்கரிப்புகளாக்குவதும் திறமை தான். ஆனால் இப்போது தேனி இணையத்தளத்தில் படித்த கட்டுரையொன்று ‘வித்தியாசங்கள் வரவேற்புக்குரியவை’ என்ற தலைப்போடும் ‘எளிமையும் அழகும் சிருஸ்டித்துவமும் மிகுந்த சாமத்தியச் சடங்கு’ என்ற உப தலைப்புமாக எழுதப்பட்டிருப்பதைப் படித்து மனம் சோர்ந்து போனேன்.
       பேராசிரியரொருவர், மட்டக்களப்பைச் சேர்ந்த விரிவுரையாளரொருவர் தன் மகளுக்குச் செய்த சாமத்தியச் சடங்கின் அழகையும் எளிமையையும் பெருமிதத்தோடு பாராட்டி எழுதியிருக்கிறார். <<நிறைந்த வாசிப்புத் திறனும், சிந்தனைத் திறனும்,யதார்த்தவாதியுமன இவர் தமது மகளின் சாமத்தியச் சடங்கினை வடிவமைத்த விதம் கண்ணையும் கருத்தையும் கவருவதாக அமைந்திருந்தது மரபைப் புதுமை செய்யும் சிருஸ்டித்துவம் அச்சடங்கில் அமைந்திருந்தது>> என்று எழுதியிருக்கிறார். எளிமையான இயற்கைப்பொருட்களால் அலங்காரம். பாரம்பரியச் சடங்குகளும் புதுமைகளுமாகச் சேர்ந்து புதுவிதமாகக் கொண்டாடப்பட்டது என ஒரு சிறுமி தன்னுடலில் இயற்கையாக அடையும் மாற்றங்களை முதல் மாதவிடாயை முன்னிட்டு எழுதப்பட்டுள்ளது.
      தங்கள் வீட்டில் ஒரு பெண் குழந்தையைக் கருத்தரிக்கக் கூடிய கர்ப்பப் பையைக் கொண்டவளாய் இருக்கிறாள் என்பதற்கான விளம்பரம் தான் சாமத்தியச் சடங்கு. சிறுமியை அலங்கரித்துப் பலர் முன்னிலையில் நிறுத்தி பழைய – புதிய எந்தச் சடங்கைச் செய்தாலும் அது அவளது முதல் மாதவிடாயின் பொருட்டான நிகழ்வே. அது இரண்டாவதோ அதன் பின் ஏறத்தாழ 400 தடவைகளாவது அவளது வாழ்நாளில் சந்திக்கப்போகும் வலியும் சோர்வும் கூடிய எல்லா நாட்களையும் போல எடுத்துக் கொள்ளப்படாமல் குடும்பமும் உறவுகளும் தங்களின் பெருமைகளையும் கொடுக்கல் வாங்கல்களையும் தீர்த்துக்கொள்ளப் பயன்படுத்தும் ஒரு சடங்காகி விட்டது.
             இன்னும் மாதவிடாய் பற்றியோ உடலில் ஏற்படும் இயற்கை மாற்றங்கள் பற்றியோ அச்சிறுமிக்குக் கற்பிப்பதோ அவளோடு அவை பற்றி உரையாடுவதோ கூட நடக்காது. அச்சிறுமிக்கும் தனக்கு ஏன் அக்கொண்டாட்டம் செய்யப்படுகின்றது என்ற புரிதலே இருப்பதில்லை. அது வழமை மற்றைய உறவுகள் அயலவர்கள் நட்புகள் அதைச் செய்தால் நாமும் செய்யலாம் எனும் பழகிப்போனதைச் செய்வோம் என்ற மனநிலை தான் அவர்களை இது பற்றி கேள்விகளைக் கேட்கவோ யோசிக்கவோ விடுவதில்லை.
               ஆனால், இயற்கைப்பொருட்களாலான அலங்காரத்தை முதன்மைப்படுத்தி ஒரு பேராசிரியர் சாமத்தியச் சடங்கை விதந்தோதுகிறார். அங்கு அச்சிறுமியின் தந்தையாகிய ஒரு பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் சாமத்தியச் சடங்கு சம்பந்தமாக ஒரு புத்தகத்தை வெளியிட்டுமிருக்கிறார். அதுவொரு ‘அறிவூட்டும் விழாவாக அமைந்தது’ என எழுதியிருப்பதையும் படித்தபோது நமது ஆசிரியர்களும் பெரியோரும் நமக்கு எவ்விதமான சிந்தனைகளை வழங்குகிறார்கள் எனத் திகைப்பும் கோபமும் ஏற்படுகிறது.
             இயற்கைப் பொருட்களால் அலங்கார முறைகளும் புதுமையான சடங்குகளும் வித்தியாசமாயிருப்பதாய் பேராசிரியர் எழுதியிருப்பது பொருந்தவேயில்லை. காலகாலமாக மாவிலைகள், ஓலைகள், பாளைகளால் அலங்கரிப்பது வழமை தான். இங்கு கைவேலைப்பாடுகள் தான் புதுமையாம். சடங்குகள் என்றாலே பழமை தானே? பிறகு அதிலென்ன புதுமை? கட்டுரைத் தலைப்பில் இருப்பது போல் வித்தியாசங்கள் வரவேற்புக்குரியவை தான். ஆனால் சாமத்தியச் சடங்கில் அச்சடங்கு பற்றிய புத்தக வெளியீடு என்ற அந்த வித்தியாசம் நகைப்புக்குரியதாயிருக்கிறது. புத்தகத்தில் கட்டுரைகள் எழுதிப் புனருத்தாரணம் செய்கின்ற சாமத்தியச் சடங்கு என்ற பிற்போக்குத்தனமும் பெண்கள் மீதான அத்துமீறலே!

இங்கு புலம்பெயர்ந்து அகதிகளாக வந்த தமிழர்களின் சாமத்தியச்சடங்கின் புதுமைகளோ மிகக் கேவலம். ஹெலிக்கொப்டரில் ஏறி இறங்குதல் வரை அது நீட்சியடைந்து விட்டது. எங்கள் பண்பாடு, எங்கள் கலாசாரம், எம் மகள், என் காசு என்று ஒரு ஹிந்தி சினிமாவிற்கான படப்பிடிப்புத் தான் அச்சடங்கில் நடத்திக் காட்டப்படுகிறது.தம் போலிப் பெருமைகளுக்காக மகள்களைக் காட்சிப் பொருளாக்கும் பெற்றோருக்கு அய்யோ கேடு!!

-தர்மினி-